feel

feel

Πέμπτη, 30 Δεκεμβρίου 2010

v for vendetta


-    Γεια σου, αγαπητή κυρία.. Δεν είναι μια υπέροχη βραδιά ? Συγνώμη για την ενόχληση. Ίσως ετοιμαζόσουν για καμιά βόλτα.. Ή απλώς απολάμβανες τη θέα.. Όπως και να χει, σκέφτηκα ότι ήρθε η ώρα να τα πούμε εμείς οι δύο. Ααχ, ξεχνάω  ότι δε μας έχουν συστήσει όπως θα έπρεπε. Εγώ δεν έχω όνομα. Μπορείς να με λες V. Γεια σας, κυρία Δικαιοσύνη..
-   Καλησπέρα, V.
-   Συστηθήκαμε λοιπόν.. Στην πραγματικότητα, ήμουν θαυμαστής σου για πολύ καιρό. Ω, ξέρω τι σκέφτεσαι.. ¨Το καημένο το αγόρι, είναι ξετρελαμένο μαζί μου. Ένα νεανικό ξεμυάλισμα.¨  Ζητώ συγνώμη, κυρία, αλλά δεν είναι έτσι.. Σε θαύμαζα για πολύ καιρό, αν και από μακριά. Όταν ήμουν παιδί, σε κοιτούσα επίμονα από τα χαμηλά. Έλεγα του πατέρα μου ¨Ποια είναι αυτή η κυρία?¨ και απαντούσε ¨Η κα Δικαιοσύνη¨ και έλεγα ¨Δεν είναι πολύ όμορφη?¨    Παρακαλώ, μη θεωρήσεις ότι ήταν απλά σωματικό.. Ξέρω πως δεν είσαι τέτοιο κορίτσι.. Σε αγαπούσα ως άνθρωπο, ως ιδανικό… Αυτό όμως ήταν καιρό πριν… Γιατί σήμερα φοβάμαι πως υπάρχει άλλη.
-   Τι? Ντροπή σου, V. Με πρόδωσες για μια πόρνη, ένα ματαιόδοξο και στρυφνό γύναιο με βαμμένα χείλη και πονηρό χαμόγελο?
-   Εγώ, κυρία? Διαφωνώ! Γιατί ήταν η δική σου απιστία που με έσπρωξε στην αγκαλιά της!
Α-χα! Σε αιφνιδίασε αυτό, σωστά? Σκέφτηκες ότι δε γνώριζα το παραστράτημά σου, όμως εγώ ξέρω τα πάντα! Ειλικρινά, δεν ήταν για μένα έκπληξη όταν το έμαθα. Πάντα σου άρεσαν οι άντρες με στολή.
-   Στολή? Μα δεν έχω ιδέα τι εννοείς.. Δεν υπήρξε άλλος, V, ήσουν ο μόνος…
-   Ψεύτρα! Τσούλα! Πόρνη! Αρνείσαι πως σε κάνει ό, τι θέλει με τα περιβραχίονα και τις μπότες του?
Τι τρέχει? Κατάπιες τη γλώσσα σου? Το περίμενα. Μάλιστα. Τώρα πια ξεσκεπάστηκες. Δεν είσαι πλέον η Δικαιοσύνη Μου.. Είσαι η δική του Δικαιοσύνη.. Πλάγιασες με άλλον. Κι εγώ σου ανταπέδωσα στα ίσα.  Κλαις! Ξεροκαταπίνεις! Ρωτάς ¨Ποια είναι V, πως τη λένε?¨ Τη λένε ΑΝΑΡΧΙΑ! Και μου έμαθε περισσότερα ως ερωμένη από όσα εσύ! Αυτή μου έμαθε ότι η Δικαιοσύνη δεν έχει νόημα χωρίς την ελευθερία. Είναι έντιμη. Δε δίνει υποσχέσεις, άρα δεν αθετεί καμία. Αντίθετα με σένα, εταίρα. Αναρωτιόμουν γιατί ποτέ δε με κοιτούσες στα μάτια.. Τώρα ξέρω.
Αντίο, λοιπόν, αγαπητή κυρία. Ο χωρισμός μας με θλίβει ακόμη και τώρα, που δεν είσαι πλέον η γυναίκα που αγάπησα..


Οι φλόγες της ελευθερίας.Πόσο όμορφες!Πόσο δίκαιες.Ω, αγαπημένη αναρχία. Ω, κάλλος ποτέ ως τώρα δεν σε είχα γνωρίσει..


Παρασκευή, 24 Δεκεμβρίου 2010

Είναι μέρες
που δυσκολεύομαι να κοιμηθώ
κι άλλες
που αρνούμαι να ξυπνήσω

Το σώμα πονάει
Η ψυχή ματώνει                                                                                
Εγώ είμαι εδώ
μα εσύ δεν με βλέπεις

μέτρα τα χιλιόμετρα 
και πες μου,
αξίζει;

Σάββατο, 18 Δεκεμβρίου 2010

Η παρουσία- Μαρία Νεφέλη

Τίποτα δεν κατάλαβε. Όλη την ώρα μου 'λεγε "θυμάσαι;". Τι να θυμηθώ.
Μονάχα τα όνειρα θυμάμαι γιατί τα βλέπω νύχτα. 
Όμως τη μέρα αισθάνομαι άσχημα -πως να το πω: απροετοίμαστη. 
Βρέθηκα μέσα στη ζωή τόσο άξαφνα -κει που δεν το περίμενα καθόλου. 
Έλεγα "μπα θα συνηθίσω". Κι όλα γύρω μου έτρεχαν -ώσπου βάλθηκα και εγώ να τρέχω σαν τρελή. Αλλά φαίνεται, το παράκανα. Επειδή -δεν ξέρω- κάτι παράξενο έγινε στο τέλος.
Πρώτα έβλεπα τον νεκρό κι ύστερα γινόταν ο φόνος. 
Πρώτα ερχόταν το αίμα κι ύστερα ο χτύπος κι η κραυγή. 
Και τώρα όταν ακούω να βρέχει δεν ξέρω τι με περιμένει...


Παρασκευή, 17 Δεκεμβρίου 2010

όπως ξέρω καλά

Όπως ξέρω καλά
Οι αμαρτωλοί πηγαίνουν στην κόλαση
Διασχίζοντας τον ουρανό.
Τους μεταφέρουν με αμάξια διάφανα
Και τους λένε: Ετούτος από κάτω σας είναι ο ουρανός.
Ξέρω ότι το λένε αυτό
Γιατί σκέφτομαι
Πως ειδικά ανάμεσα σ' αυτούς
Θα υπάρχουν πολλοί που δε θα τον γνωρίσουν.
Γιατί αυτοί ειδικά
Πίστευαν πως είναι πιο λαμπερός.

Πέμπτη, 16 Δεκεμβρίου 2010

ζούμε σε έναν κόσμο-τοπίο κατακλυσμού
όχι γιατί βουλιάζουν γύρω τα πάντα,
αλλά γιατί τα πάντα γίνονται ρευστά..

                                                                                              Αγγ. Τερζάκης

Τετάρτη, 15 Δεκεμβρίου 2010

παράπονο

θυμάμαι μια χιονισμένη αυλή
     μια μαύρη σκιά μέσα στο άσπρο
            και εσένα ευτυχισμένο

θυμάμαι κάποιες ζεστές διακοπές
      ένα μπαλκόνι στη θάλασσα
             και εσένα ευτυχισμένο

θυμάμαι ένα λούνα παρκ                                              
      παιδιά να γελάνε
             και εσένα ευτυχισμένο

                                                                                                       
                      μα ο καιρός..τα χρόνια..
                       όλα σβήνουν και φοβάμαι
                       μήπως δεν σε ξαναθυμηθώ
                                                                                                                                                 ίσως δεν είσαι απλά γελαστός
                                                                                                                                                                     ή ίσως δεν γελάς μπροστά μου
                                                                                                                                                                     αν όμως δεν σε ξαναθυμηθώ;
                                                                                                                                                                     το γέλιο, τη φωνή...

σαν φως



Το φως να παίρνει την ματιά ο χώρος τα όνειρά σου
και τα νερά του ποταμού να σε τραβάν μακριά
ότι κι αν ονειρεύτηκες να φεύγει από κοντά σου
να απλώνεις μα τα χέρια σου να πέφτουνε βαριά

Και τι δεν μου' χες ορκιστεί και τι δεν μου' χες τάξει
μα τώρα η απουσία μου σε κάνει και ξεχνάς
δέσε καλά τις μαγικές στιγμές μας με μετάξι
και φώτισε τον ουρανό σχήμα της μοναξιάς

χωρίς πνοή χωρίς ματιά μόνο με τα όνειρά μου
με τρόχισαν οι άνεμοι που πάντα κυνηγώ
αυτοί που με ορίζουνε αυτοί που με πετάνε
αυτοί που με τινάζουνε στον τοίχο στο κενό

κορμί που σχίζεται στα δυο στα βράχια του αοράτου
μνήμες θολές και μια γλυκιά λήθη της λησμονιάς
στης μοναξιάς τον κόκκινο από αίμα πίδακα του
που ξεπετάγεται σαν φως που φέγγει της στεριάς

το μαγικό στου φεγγαριού ονειροπόλειμά σου
το' χεις ξεχάσει κι είν' αργά καιρός να κοιμηθείς
με κάποιον που δεν τον χωρά η μαγική αγκαλιά σου
τις ώρες που περάσαμε μαζί θα μοιραστείς

μα εγώ πονώ για σένανε και σιωπηλά υποφέρω
μήπως τα μάτια που αγαπώ δακρύζουν στα κρυφά
τι κι αν με πούλησες φτηνά μια νύχτα και το ξέρω
κάθε στιγμή σε φέρνω εδώ κοιτώντας τα νερά

χορεύεις με τις μνήμες σου πετάς με τα όνειρά σου
αρχαίου δράματος χορός περνάς στην αγορά
πετάς τα ρούχα σου γυμνός αγγίζεις την χαρά σου
φωτίζεις μόνο μια στιγμή και ζεις για μια φορά

Σάββατο, 11 Δεκεμβρίου 2010

σταμάτα να μου γαμάς την καθημερινότητα
σταμάτα να καταστρέφεις ό,τι παιδικότητα μου έχει απομείνει
σταμάτα να με σταματάς

                                                                                     
                                                                                               ευχαριστήθηκες τώρα?

1984

"Μη φανταστείς πως θα σωθείς, Γουίνστον, όσο κι αν μας παραδοθείς ολοκληρωτικά. Δεν γλιτώνει κανείς άπαξ και λοξοδρόμησε. Ακόμα κι αν αποφασίσουμε να σ' αφήσουμε να ζήσεις ως το φυσικό σου όριο, πάλι δεν θα γίτωνες ποτέ από μας..Ό,τι σου συμβαίνει εδώ, θα σε σημαδέψει για πάντα. Θα σε συντρίψουμε ως το σημείο απ' όπου δεν υπάρχει γυρισμός. Δεν θα γιατρευτείς ποτέ από αυτό που θα πάθεις, ακόμα κι αν ζήσεις χίλια χρόνια. Ποτέ ξανά δεν θα είσαι ικανός να νιώσεις οποιοδήποτε ανθρώπινο αίσθημα. Το καθετί θα νεκρώσει μέσα σου. Ποτέ ξανά δεν θα είσαι ικανός για αγάπη, φιλία, χαρά της ζωής, γέλιο, περιέργεια, θάρρος, τιμιότητα. Θα είσαι κούφιος. Θα σε στύψουμε ώσπου να αδειάσεις κι έπειτα θα σε γεμίσουμε με τους εαυτούς μας."

            Ο Ο'Μπράιεν σήκωσε τα δάχτυλα του αριστερού χεριού του, κρύβοντας τον αντίχειρα.
"Είναι πέντε δάχτυλα εδώ. Βλέπεις πέντε δάχτυλα;"
"Ναι!"
Και πραγματικά τα είδε.. Υπήρξε μια στιγμή -δεν ήξερε πόσο, ίσως λίγα δευτερόλεπτα- απόλυτης σιγουριάς, όπου, κάθε καινούργια υποβολή του Ο'Μπράιεν γέμιζε ένα κενό διάστημα και γινόταν απόλυτη αλήθεια, και όπου δύο και δύο μπορούσαν να κάνουν τρία, ή και πέντε αν χρειαζόταν.
...


Πέμπτη, 9 Δεκεμβρίου 2010

nebel

Ich stehe eng umschlungen
Ein Fleischgemisch so reich an Tagen
Wo das Meer das Land beruhrt
Will ich dir die Wahrheit sagen
Doch meine Worte der Wind
Wo das Meer zu Ende ist
Halte ich zitternd deine Hand
Und hat dich auf die Stirn gekusst

Ich trage den Abend in der Brust
Und weisse dass ich verleben muss
Ich lege den Kopf in deinen Schoss
Und bitte einen letzten Kuss

Und dann hast du mich gekusst
Wo das Meer zu Ende ist
Meine Lippen schwach und blass
Und deine Augen Werden nass

Der letzte Kuss ist so lang her
Der letzte Kuss
Du errinerst dich nicht mehr
                                                                                                 Ohne dich zaehle ich die Stunden
                                                                                     Ohne dich kann ich nicht sein :$

Δευτέρα, 6 Δεκεμβρίου 2010

:)

Χρώματα τη συνοδεύουν
μουσική.                                                                                 
                                                                                                no colours anymore
                                                                                              i want them to turn black

           γελάει, σκέφτεται,                                                    
                ελπίζει,
                             ονειρεύεται


       Ακούω τη φωνή της στον ύπνο μου
   σιγοτραγουδάει

make me sad 
make me sleep
make me question
give me things that 
can calm this depression

της χαμογελάω
       Πώς να προσδιορίσεις την ευτυχία;

με κάποιο τρόπο σε πείθει πως όλα τα μπορεις..
                              
              Πιστεύει.Υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι;
                     Δέχεται λοιπόν τη ζωη.

                                   Στις φλόγες χορεύει, η μικρή μου σαρκική φωτιά..

Στην αγκαλιά της, όλος ο κόσμος ζωντανός,
                                    ανάμεσα στα νεκρά άστρα..

Μέρες ζεστές, κόκκινες.
She is warm like fire

Θαλπωρή
Αγάπη
Αθωότητα

You make me                 
feel stronger   
...              

πιάσε το χέρι της, καίει
πάντα καίει...
η φλόγα που είναι μέσα της
και θέλει να βγει..

Κάποτε μου είπε :                   η ελευθερία σου είναι
                                                που δεν μπορεί κανείς
                                                να μπει στο μυαλό σου
           και χαμογέλασε..

              Πώς μπορείς να προσδιορίσεις την ελευθερία;

με κάποιο τρόπο σε πείθει πως όλα τα μπορείς..


                Ελευθερία μου, λοιπόν
είσαι εσύ.



Τετάρτη, 1 Δεκεμβρίου 2010

Διάβασα και ξαναδιάβασα :

                    Αν υπήρχαν 
                        χορδές από συρματόπλεγμα,
                       θα έπαιζα κιθάρα
                       νύχτες ολόκληρες,
                       μέχρι οι στίχοι σου
                      να μπουν στο αίμα μου.

"Τί θες να πεις με αυτές τις λέξεις;"
"Τίποτα.Μονάχα αυτό που λένε οι λέξεις."
"Και γιατί συρματόπλεγμα;"
"Για να ματώσουν τα δάχτυλα!"
"Ναι, αλλά γιατί...;"
"Σςςς..Σ'αγαπώ."
"Και γω.."
"Τότε μη ρωτάς βλακείες."
"Θα γράψεις και για μένα ένα...;"


                         Άδεισα.
                        Επιτέλους έχω
                        χώρο για σένα.

Τρίτη, 30 Νοεμβρίου 2010

prozac nation

                                                     
    I didn't fit in with most kids at schools.
  They thought I was strange, so they made me feel like a stranger.




 
Hemingway has his classic moment in "The Sun Also Rises"
  when someone asks Mike Campbell how he went bankrupt. All he can
  say is, "Gradually, then suddenly." Thats how depression hits. You
  wake up one morning, afraid that youre gonna live.

Δευτέρα, 29 Νοεμβρίου 2010

sweeney todd

                                                                          My friend.
                                                                   My faithful friend...
                                                                Speak to me friend.
                                                                         Whisper...
                                                                          I'll listen.
                                                    I know, I know you've been locked
                                                                       out of sight
                                                            all these years, like me
                                                                        My friend...
                                                well I've come home to find you waiting.
                                                        Home, and we're together!
                                                              And we'll do wonders.
                                                                       Won't we?
                                                             You there, my friend?

candy

                                                                   When you can stop
                                                                     you don't want to..
                                                             And when you want to stop
                                                                        ...you can't...

                                                        

                                                              μητέρα της θλίψης, 
                                                                             άγγελος της καταιγίδας...

Κυριακή, 28 Νοεμβρίου 2010

αδυναμίες

                                                                

                                                      Εσύ δεν είχες καμία
                                                         Εγώ είχα μία : 
                                                           Αγαπούσα.
                                                                                                                             

γυμνό σώμα


Εἶπε:
ψηφίζω τὸ γαλάζιο.
Ἐγὼ τὸ κόκκινο.
Κι ἐγώ.
Τὸ σῶμα σου ὡραῖο
Τὸ σῶμα σου ἀπέραντο.
Χάθηκα στἀπέραντο.
Διαστολὴ τῆς νύχτας.
Διαστολὴ τοῦ σώματος.
Συστολὴ τῆς ψυχῆς.
Ὅσο ἀπομακρύνεσαι
Σὲ πλησιάζω.
Ἕνα ἄστρο
ἔκαψε τὸ σπίτι μου.
Οἱ νύχτες μὲ στενεύουν
στὴν ἀπουσία σου.
Σὲ ἀναπνέω.
Ἡ γλῶσσα μου στὸ στόμα σου
ἡ γλῶσσα σου στὸ στόμα μου-
σκοτεινὸ δάσος.
Οἱ ξυλοκόποι χάθηκαν
καὶ τὰ πουλιά.
Ὅπου βρίσκεσαι
ὑπάρχω.
Τὰ χείλη μου
περιτρέχουν τ᾿ ἀφτί σου.
Τόσο μικρὸ καὶ τρυφερὸ
πῶς χωράει
ὅλη τὴ μουσική;
Ἡδονή-
πέρα ἀπ᾿ τὴ γέννηση,
πέρα ἀπ᾿ τὸ θάνατο.
Τελικὸ κι αἰώνιο
παρόν.
Ἀγγίζω τὰ δάχτυλα
τῶν ποδιῶν σου.
Τί ἀναρίθμητος ὀ κόσμος.
Μέσα σε λίγες νύχτες
πῶς πλάθεται καὶ καταρρέει
ὅλος ὁ κόσμος;\Ἡ γλῶσσα ἐγγίζει
βαθύτερα ἀπ᾿ τὰ δάχτυλα.  Ἑνώνεται.
Τώρα
μὲ τὴ δική σου ἀναπνοὴ
ρυθμίζεται τὸ βῆμα μου
κι ὁ σφυγμός μου.
Δυὸ μῆνες ποὺ δὲ σμίξαμε.
Ἕνας αἰῶνας
κι ἐννιὰ δευτερόλεπτα.
Τί ν τ κάνω τ᾿ στρα
φο λείπεις;
Μὲ τὸ κόκκινο τοῦ αἵματος
εἶμαι
 
Εἶμαι γισένα.