feel

feel

Τρίτη, 30 Δεκεμβρίου 2014

πώς μας ξεγέλασε και τους δύο η ζωή




- μην τρομάξεις αν δεν σ' αναγνωρίσω αμέσως.
- δεν θα τρομάξω. ούτε εγώ αναγνωρίζω τον εαυτό μου.



ένιωσα την ανάγκη να ξαναβρώ τις λέξεις που αγαπούσα, να τις αγαπήσω από την αρχή.
να σκοτεινιάσω λίγο τα πράγματα, να νιώσω τα χέρια, να ξυπνήσω και να είσαι δίπλα μου.


βλέπεις
έτσι είναι τα νιάτα, αγάπη μου.
βάζουν δικά τους όρια χωρίς να ρωτάνε αν το σώμα αντέχει. και το σώμα πάντα αντέχει. κι έτσι διασχίσαμε την άβυσσο που χωρίζει τον άνθρωπο απ'το όνειρό του και τώρα δεν μπορούμε πια να γυρίσουμε πίσω. το όνειρο μας πήγε τόσο μακριά που δεν ξαναβρήκαμε το δρόμο. ζήσαμε όμορφα, με φωτιά και  τραγούδι. οι σκέψεις μου κυριαρχούσαν μέσα μου κι εσύ τους έδινες φωνή.
αλλάζαμε μαζί με τις εποχές. τα καλοκαίρια ο ήλιος μας ζέσταινε πολύ αλλά είχαμε γέλια και χρώματα. τους χειμώνες σ' έχανα μα σ' αγαπούσα πιο πολύ.




μόνο οι αναμνήσεις μένουν μαζί μας όσο αντέξουν,
αιχμάλωτοι στο παρελθόν θα είμαστε όσο ζούμε
κι εγώ όλο θα ξεχνάω το παρόν.
εσύ θα ονειρεύεσαι το μυστήριό μας που δεν μπορείς να μοιραστείς
θα κλαις, μεθυσμένος από το χθες κι εγώ θα φιλάω τα μικρά σου δάκρυα και θα σου λέω
"φαντάσου με, ψυχή μου. δεν θα υπάρξω αν δεν με φανταστείς.."





Κυριακή, 14 Δεκεμβρίου 2014

Do you wanna know what's killing her inside?





Αν όλα αυτά είναι αλήθεια, 
θα πρέπει να νιώθεις ότι έχεις χάσει για πάντα 
τον παλιό γεμάτο ζεστασιά κόσμο, 
πληρώνοντας πολύ ακριβό τίμημα 
για το ότι έχεις ζήσει πάρα πολύ μ' ένα και μοναδικό όνειρο. 
Κάθε λέξη θα σε φέρνει όλο και πιο μακριά από εκείνον, 
κι έτσι θα τα παρατήσεις, και μόνο το πεθαμένο σου όνειρο θα μοιάζει να μάχεται, 
προσπαθώντας να αγγίξει αυτό που πια δεν υπάρχει. 
Να μάχεται θλιβερά, χωρίς ελπίδα, 
για εκείνη τη για πάντα χαμένη φωνή στην άλλη άκρη του δωματίου.









*the great Gatsby