το όνειρο ήταν πάντα το ίδιο

καθόσουν ήρεμα δίπλα μου
και κάθε που άπλωνα τα χέρια να σ' αγγίξω
το σχήμα του κορμιού σου άλλαζε
από κίνητρο γινόταν πρόκληση
από πρόκληση απαίτηση
και κάθε που έκανα να σου πω κάτι 
οι λέξεις δεν λειτουργούσαν 
σαν να μην ταίριαζαν μεταξύ τους
ή σαν να είχε χαθεί το νόημα της κάθεμιας ξεχωριστά
και κάθε που έκανα να φύγω
δεν μπορούσα να κουνηθώ
σαν να μην ήθελε το σώμα να υπακούσει
έπρεπε να μείνω εκεί, στη διπλανή καρέκλα
χωρίς να υπάρχω.

Τις νύχτες που ξυπνούσα απ' το όνειρο και μπορούσα να μιλήσω 

δεν συνάντησα ποτέ το βλέμμα σου

κι έτσι έμεναν τα λόγια καρφωμένα στον τοίχο.

το πρωί που ήσουν ζωντανός
μ' έπνιγαν τα σύρματα στο λαιμό μου
κι έπρεπε να καθαρίζω απ' όπου περνούσα
για να μην προσέξεις το αίμα στο πάτωμα
και με μαλώσεις που άφηνα ίχνη παρουσίας.

τραύματα που επέρχονται μετά το θάνατο δεν αφήνουν σημάδια

Είναι λιακάδες που πρέπει να σωθούν κι άλλες να τις σφάξεις στο γόνατο. Μου χρειάζονται οι κακές μου μέρες, μην με παρεξηγείς. Δεν ήμουν έτσι, αλλά είχα μια δύσκολη εφηβεία κι ένα ατύχημα και κάπως έτσι έχασα το μυαλό μου. 
Τώρα όλα με μπερδεύουν και δεν μπορώ να σκεφτώ κανονικά.

-

Μερικές φορές ξεπηδάει από τη γη κι ανεβαίνει στο σώμα μου. Νιώθω τον λαιμό μου να πνίγεται 
και ξυπνάω μ' ένα τίναγμα κι αυτή την αίσθηση ότι πέφτεις. Τις μέρες αυτές έχω την εντύπωση πως έζησα πολλές ζωές, πως γινόμουν καπνός τη νύχτα και ξαναγεννιόμουν το πρωί. Πως όλες οι προηγούμενες ζωές μου ήταν ιστορίες θανάτου. Και κανείς ποτέ δεν πρόλαβε, το αίμα φώναζε και μούσκευε τα μαλλιά μου, παρατημένη σε κάποιο πεζοδρόμιο, ανάμεσα σε ακαθαρσίες σκύλων και πατημένα τσιγάρα. Τόσο αίμα, τόσο κόκκινο, όμορφο σκούρο κόκκινο της ψυχής μου να τρέχει από το πεζοδρόμιο στο δρόμο, στον υπόνομο να χύνεται η ζωή μου.
Από τότε βλέπω φαντάσματα κι οι παραισθήσεις είναι παράλογα γοητευτικές.


Ανέκκλητη βλάβη λοιπόν. 
Τίποτα δεν είναι για πάντα, μόνο ο θάνατος.
(ένας, δύο, τρεις ή άπειροι) 

περίμενέ με

Περνούσες φάσεις. εσύ και οι φρίκες σου

χρειαζόσουν απελπισμένα κάποιον, οποιονδήποτε

και βρέθηκα εγώ, που δεν είχα ανάγκη κανέναν.

Και έγινες η ανάγκη μου.

Με παγίδευσες πονηρέ. Με παγίδευσες μέσα στα τρομαγμένα ψέματα που μας ένωναν, τόσο μικρά κι αθώα. Με έκανες να τρέμω με μάτια ορθάνοιχτα μπροστά στη θάλασσα και τον αλμυρό αέρα. 

Με παγίδευσες σ' ένα κόσμο άρρωστο, όπου η παράνοια θεωρείται υγεία και η υγεία παράνοια.

Σ'ένα κόσμο που αξίζει να καεί

και τον γουστάρω.

[Να θυμάσαι μωρό μου, ότι η επιφανειακή ηρεμία είναι πιο επικίνδυνη 

από φωνές οργής ή βίαιες απειλές. 

κι ότι ο θάνατος παραείναι εύκολος για μας.

εμείς θα ζήσουμε πολεμώντας.

εμείς θα καταστρέψουμε κόσμους ολόκληρους.

εμείς είμαστε οι μεγαλύτεροι πυρομανείς απ' όλους.

Και τελικά

εμείς οι δυο είμαστε.

Εμείς εναντίον όλων.

όλων αυτών που έχουν ξεχάσει πως είναι να μην ανασαίνεις

να μην βρίσκεις ησυχία

να διψάς για το σώμα του άλλου τόσο που πονάει

να χάνεις το νου σου από την καύλα.

Εμείς έχουμε το ίδιο αίμα.

Αγαπήσαμε τον πόνο και την ανάγκη γιατί έτσι νιώσαμε ζωντανοί.

μετά αγαπήσαμε ο ένας τον άλλο και νιώσαμε σχιζοφρενείς.

σχιζοφρενείς με σακατεμένο μυαλό

σχιζοφρενείς με κορμιά που χρειάζονται το ίδιο δηλητήριο που τους έχει καθηλώσει σ' αυτή την αξιοθρήνητη κατάσταση της ύπαρξης.

δεν το λαχταρούν απλώς, το χρειάζονται.

σχιζοφρενείς με ψυχές γεμάτες εχθρούς που τρέφονται από την βούλησή τους

έτσι ώστε να μην μπορούν ν' αντισταθούν.

αγκιστρωμένοι σε μια αρρώστια πολύ σοβαρή

που τους δίνει τη δυνατότητα να πιστέψουν όσα ψέματα είναι αναγκαία.

ακόμα και το τραγικότερο όλων

ότι δεν είναι υπόδουλοί της αλλά είναι ελεύθεροι.]

Αν εκείνη η μέρα ήταν μέρος θα ήταν κομμάτι της ερήμου

κι εγώ θα στεκόμουν γυμνή κάτω από τον φονιά ήλιο.

Κι αν εσύ ήσουν ναρκωτικό θα ήσουν από εκείνα που ρέουν στις φλέβες,

ψιθυρίζοντας όνειρα σε κάθε ζωντανό κύτταρο στο κορμί μου.

love will give me no rest

είχα προβλέψει πως θα έρθει αυτή η μέρα
η μέρα της ανταμοιβής και της τιμωρίας που έφερε το σώμα σου
και τα μάτια σου κυρίως
που ανοίγουν τα πλευρά μου και ρουφάνε το μέσα μου

σε παρακαλώ
μην μου θυμώσεις όταν δεις στο φως τα σκοτάδια μου
είναι τόσο αληθινά όσο και 'συ
μόνο πες το όνομά μου 
και τα χείλη μου θα περιτρέχουν το κορμί σου 
μέρα και νύχτα





σπάσε με σε πολλά κομμάτια αν θες
έτσι κι αλλιώς δικά σου είναι
δέξου με 
αγάπα με
χάριζέ μου μέρες δικές σου
κι η ζωή μας θα είναι μόνο υπέροχη
σαν αμμουδιά ζεστή

γέλα μου
μίλα μου
τραγούδα μου
αγάπα με και λέγε το κάθε μέρα

άκου με
άγγιζέ με
αγκάλιαζέ με
γάμα με 
νιώσε με
αγάπα με
και ΄γω θα σου πω για τις θάλασσες και τους αστερισμούς μου

χτύπα με
φίλα με
κράτα με
αγάπα με
και ΄γω θα σε φροντίζω

"There are other words and other worlds…

You have taught me that."

— Ruth Ozeki, from A Tale for the Time Being

εκεί που δεν το περιμένεις

Να χειροκροτάς
όταν η λογική χάνει τη μάχη και παραδίνεσαι στον έρωτα
σ' εκείνο τον έρωτα που σε σπρώχνει να κάνεις πράγματα που νόμιζες αδύνατα
και να υποκλίνεσαι
σ' αυτόν που σου δείχνει τον τρόπο να ξεπερνάς τα όριά σου.
Να πανηγυρίζεις
όταν αναγκάζεσαι να περιπλανηθείς στον κόσμο 
και σε ωκεανούς που δεν μπορούσες να παραδεχτείς ότι υπήρχαν
όταν συνειδητοποιείς πως έχεις φτάσει τόσο μακριά που δεν υπάρχει γυρισμός
όταν ξυπνάει αυτή η άγρια άγνωστη δύναμη που κατέχουν όλοι 
αλλά αυτή τη φορά ξέρεις
έχεις πλήρη επίγνωση ότι μπορείς να καταστρέψεις τα πάντα και να ξεκινήσεις από την αρχή.
αυτή τη φορά, ξέρεις να αφήνεις τη δύναμη να σε κατευθύνει στους δικούς της κήπους

[πολλές φορές ο καλύτερος τρόπος για να μάθουμε ποιοι είμαστε 
είναι να προσπαθήσουμε να μάθουμε πως μας βλέπουν οι άλλοι]


είσαι όλα αυτά που ονειρεύτηκα
ίσως περισσότερα 



και τώρα ξέρω
           πως αυτός ο κόσμος 
                       περίμενε εμάς τους δύο
                                γιατί όλα ελπίζουν σε μας τους δύο
                                         και όλα φοβούνται εμάς τους δύο



μαζί σου ο κόσμος μοιάζει μ' ένα μέρος πολύ σωστό κι εντάξει

la trap

Ένα παιδί κρατιέται στη γη.
Τέλος Εποχής.
Καλή Χρονιά

έφτιαξα τον δικό μου χειμώνα                                                               πες μου το παραμύθι

εκεί.                                                                                                        για τον άντρα
έφυγα                                                                                                      που έχασε το μυαλό του
ξέφυγα                                                                                                    από έρωτα.
απέφυγα                                                                                                  εκείνον τον έρωτα που
άνθρωποι και πρόσωπα και                                                                    δεν πρόλαβε να ζήσει.
χέρια και σώματα                                                                                   βιάζεται, σκοντάφτει,    
θαμμένα στο χιόνι,                                                                                 πέφτει, σηκώνεται.
όλα θαμμένα.                                                                                         παλεύει, χάνει τον έλεγχο
Σ' εκείνο το νησί δεν περίμενε                                                               δεν ξέρει που πάει
κανείς την εγκατάλειψη.                                                                        που να πάει; τι να κάνει;
Νόμιζαν πως ησύχασαν οι φωνές,                                                         γλιστράει, κρατιέται ,
όλα είναι καλά τώρα μαμά                                                                     παίρνει φόρα και
και θα κάτσω φρόνιμα!                                                                          πετάει πάνω απ' τη γη.
έτσι νόμιζαν                                                                                        Λάμπει το μελάνι στον ώμο του
σεμνό παιδί και μυαλωμένο,                                                                  ψάχνοντας τον ήλιο και το    
τις έκανε τις τρέλες της,                                                                         φεγγάρι μου.
πάνε πια. Έτσι έλεγαν.                                                                           Λυπάται γιατί ξέρει.
συμβιβάσου με το αναπόφευκτο,                                                           ο ουρανός θα κοπεί στη μέση
μαμά, γιατί όλα τώρα αρχίζουν.                                                             και θα βρεθούμε απέναντι
-το κορίτσι δεν βάζει  μυαλό                                                                  να κοιτάζουμε το μαύρο μπλε
κι αν βάλει δεν θα σου βγει σε καλό-                                                     και να φροντίζουμε στα κρυφά
                                                                                                                μια μικρή πληγή
                                                                                                           που δεν θα έπρεπε να υπάρχει.

αποφάσεις κι αντιφάσεις
τώρα είμαι έτοιμη
έπονται θαύματα,
ιστορίες κι οράματα,

μέτρα πίσω μου

βήματα ελεύθερα

1.12.15

what makes you so much better than me?

μου λείπεις, σαν να είσαι εδώ

do not resuscitate

Εδώ που φτάσαμε μωρό μου
πρέπει να μάθεις ν' αναπνέεις μόνος σου.
Αυτός ο κόσμος δεν πήρε φωτιά όπως του άξιζε 
ίσως επειδή
δεν μπόρεσα ποτέ να πνίξω τον ουρανό
και όσο κι αν κάπνισα 
δεν βρήκα κάπου να κρυφτώ.
ή πάλι ίσως επειδή
μέχρι να προφέρω το όνομά σου 
ήσουν ήδη μια θάλασσα μακριά.

Φυσικά τώρα δεν αλλάζει τίποτα
ξεμυαλίζω την κραυγή με σπίθες 
και κοιμάμαι κανονικά.
δεν τρέμουν πια τα χέρια μου

                      καμιά φορά μόνο

                      πολύ σπάνια

                                       τρίζει μέσα μου τ' όνειρο.

Υπάρχει ένα κόκκινο που ακόμα φοβάμαι

και γυρίζει ανάποδα την ψυχή μου

γίνονται όλα με σωστή ταχύτητα

                        κι ούτε που ακούγεται ο κρότος που κάνει η ανάσα.

προσπάθησε ν' αναπνεύσεις

                              μέσα φως-έξω φως 

ξανά αγάπη μου, μόνος σου

                              μέσα φως-έξω φως

εγώ πρέπει να φύγω τώρα γιατί νυχτώνει 

Εν αρχή ην το χάος

ρε πούστη μου 
κουράστηκα να γαβγίζω στις νύχτες και στους ξένους για 'σένα. 
σε 'σένα ράβω τα μάτια και το στόμα από συνήθεια 
καταλαβαίνεις;
αν καταλαβαίνεις τι το κοιτάς;
κάνε κάτι επιτέλους, κάνε κάτι με τα χέρια σου.

αν το βρίσκεις άδικο όλο αυτό και λυπάσαι για λογαριασμό της
στρίψ' της το λαρύγγι,  κάν' την να ησυχάσει.

αν το βρίσκεις δίκαιο, 
άφησέ την να σε γδάρει καθώς θα εκρήγνυται το μέσα της
και τα χρώματά της γίνουν ένα με το αίμα σου.

Εν τέλει,

οι άνθρωποι κρίνουν τις πράξεις 

και ξεχνούν τις προθέσεις 

και τις αιτίες 

που βρίσκονται 

πίσω απ' αυτές.

I guess I'll never learn

σε μέρες ζεστές 
κι ανυπόφορες
μεθούσαμε 
και τραγουδούσαμε 
και κάναμε έρωτα
όχι σαν παιδιά
μα σαν μεγάλοι 

πίνεις τον καφέ σου σκέτο
το φαγητό το θέλεις αλμυρό 

 και το νερό παγωμένο

αυτά ξέρω κι αδιαφορώ για τα υπόλοιπα

“You met me at a very strange time in my life”

oh boy

σε είδα στον πιο ήρεμο ύπνο μου

(και τα θυμήθηκα, χωρίς λόγο)

Ήταν έρωτας που έτρεχε με 6.000 στροφές το λεπτό

παραλύοντας κάθε μόριό μου

σαν ολική αναισθησία.

Απογειωνόμουν και συντριβόμουν

ξανά και ξανά

η παράνοια συμβάδιζε με το ρυθμό που εμφανιζόσουν και χανόσουν πάλι.

ήξερες πως είναι η μουσική σου που καταπραΰνει το θηρίο. 

εγώ ήξερα μόνο να αφήνω τα πράγματα να κυλάνε. 

Έδινες καλά σόου, πιστεύεις όσα λες 

για το διάστημα που τα λες

έχεις ψυχή χαμαιλέοντα.

Εγώ

---

αντιγράφω όλα σου τα λάθη

κάθε μέρα.

δεν ήμουν έτσι 

και δεν μπορώ να προσδιορίσω την χρονική στιγμή

-ή έστω την περίοδο- που άλλαξα.

πάντα τρέχαμε σε διαφορετική τροχιά

κι όταν πάλευα να σε φτάσω 

ήταν σαν να προσπαθούσα να φτάσω στο φεγγάρι μ' ένα φολκσβάγκεν.

Πολιορκημένος Χρόνος

Νομίζαμε πως γνωριζόμαστε καλά.
Μα όταν τα κουρασμένα ρούχα μας αρχίσανε να πέφτουν
χωρίς προσχήματα ούτε ανταλλάξιμη  παραφορά
και 'μείναν τα κορμιά μας απροσποίητα
φάνηκε καθαρά πόσο μακρύς ήταν ο δρόμος
πόσο ήταν ο χρόνος μας πολιορκημένος, κι εμείς
δυο άνθρωποι συνηθισμένοι, περίπου απροσπέλαστοι.

road trip

feels like home. happy enough :)

πώς πολεμάς τη μαγεία;

ο παράδεισος είναι προσωπική υπόθεση

κάπως το ένιωσα, μη με ρωτάς

ήταν παράξενο

ήξερα πως διάλεξα τον δικό μου

-και δεν αμφισβητήθηκε από κανέναν, 

παρά μόνο από 'σένα-

                             
-----
η ζεστασιά παράγεται μόνο όταν κάτι καίγεται
-ο Προμηθέας έχασε τα μάτια του εξαιτίας αυτού-
κι ο έρωτας πάντα πάει μαζί με το αίμα.

το φως τον ενοχλεί στα μάτια

Αν αλλάξεις την αφετηρία, καρδιά μου, τίποτα δεν σημαίνεις για ΄μένα.

Όταν άρχισες να καταλαβαίνεις εσύ, εγώ άρχισα να σαπίζω.

άρχισα να συνηθίζω 

τη νέα τάξη των πραγμάτων 

όπως ένα δεκάχρονο που αλλάζει σχολείο στη μέση της χρονιάς. 

έτσι ακριβώς παρακολουθούσα τα γεγονότα. 

άρχισα να ανέχομαι τα ξένα σιχαμένα χέρια

τις άχαρες φωνές

 την έλλειψη συνείδησης

συνήθισα στα δύσκολα να ανάβω τσιγάρο 

και να το σβήνω αμέσως 

γιατί μου θύμιζε εσένα. 

Δεν περιμένω μήνυμά σου μετά τις δώδεκα

δεν σε μυρίζω στα ρούχα μου 

δεν κοιτάζω τους περαστικούς μήπως σε δω. 

Συνήθισα τα βράδια 

να μην πλησιάζω τη θάλασσα 

και να μην σιγοτραγουδάω τα τραγούδια σου. 

να μην προφέρω τ' όνομά σου

να κοιμάμαι από νωρίς 

και να μην ξεκουράζομαι, 

να σιχαίνομαι τα καλοκαίρια που θα έρθουν, 

να μην μπορώ να γράψω

να μην μπορώ ούτε να φύγω.

συνήθισα να γεμίζω τις μέρες 

και να αδειάζω το μέσα.

χωρίς δάκρυα, χωρίς παράπονα.

τελικά

δεν με νοιάζει τι αισθάνθηκες και πότε.

με νοιάζει που εγώ δεν μπορώ πια να αισθανθώ.

προσπάθησα

να αλλάξω

να γίνω από μαύρο μπλε

και κόκκινο και πράσινο

και πάλι μαύρο

προσπάθησα

να γίνω αυτό που θέλεις

κι αυτό που δεν θέλεις

αλήθεια προσπάθησα πολύ

και δεν ξέρω πια

τι είμαι τώρα

κάτι ανάμεσα σ' εμένα και σ' εσένα

κάτι ανάμεσα σε ατέλειωτες νύχτες

και τασάκια παραγεμισμένα

προσπάθησα

μήπως και

αλλά που.

πες μου τι θέλεις

άσε τις υπεκφυγές και τις μαλακίες

βαρέθηκα τις μαλακίες

πες μου τι θέλεις.

πες μου

τι;

*

η αλήθεια δεν είναι εκεί που ψάχνεις

είναι εδώ

σ' αυτά που γράφω

και στα μάτια μου ίσως

αλλά αν ήξερες να διαβάζεις τα μάτια μου

θα ήξερες από την αρχή

παιδικό

Πέρα από το λογικό σύμπαν, 

μέσα στην ψυχή του ανθρώπου, 

όλα τα σκόρπια κομμάτια μου είχαν αρχίσει να βρίσκουν τη θέση τους. 

Μ' εσένα και μ' εμένα

 θα μπορούσα στ΄αλήθεια να κάνω κάτι. 

Όταν μιλάς εσύ, εγώ ακούω, 

-καταλαβαίνεις τι θέλω να πω;-

 ακούω πραγματικά, δεν υποκρίνομαι. Ό,τι ακούσω δεν έχει καμία σημασία παρά μόνο όταν το ακούσω από σένα. 

Κι όταν σε κοιτάζω, σε βλέπω στ' αλήθεια, 

αισθάνομαι τον άνθρωπο που κρύβεις πίσω από την εμφάνιση. 

Τα αισθήματα και τις ανάγκες του που δεν μπορούν να ικανοποιήσουν τα λόγια,

 και θα έκανα τα πάντα, 

αισθάνομαι πως δεν υπάρχει τίποτα που να μην μπορώ να κάνω, 

πάντα με έπνιγε κάτι μεγάλο, 

αυτό είναι, 

που λαχταράει να βγει και μόνο μ' εσένα θα βγει, 

για να παραμερίσει τα σκοτάδια και των δυο μας, 

να δείξει στον κόσμο πως γίνεται. 

Είναι μια κούρσα μέχρι την κορυφή, 

κι αν θέλεις το φεγγάρι 

είναι δικό σου.

δεν έχει αλλάξει τίποτα μέχρι τώρα
γιατί πιστεύεις πως θ' αλλάξει αργότερα; 
δεν είμαι αρκετά μεγάλη, αλλά ένα πράγμα ξέρω σίγουρα.
εγώ δεν θα σε φτάσω ποτέ κι εσύ θα συνεχίσεις να με κατατρώς από μέσα.




you are my favourite taste

από 'μένα, για 'σένα

Κρότοι και φωνές στο κεφάλι μου, η αναπνοή μαχαιρώνει τα πνευμόνια, τα τύμπανα μπουκώνουν κι η ατμόσφαιρα αλλάζει, βαραίνει. Κλείνω τα μάτια σχεδόν τελείως, να μην χύνονται υγρά σε διαμαρτυρία. Το δέρμα τσιτώνει και πονάει.




Κι εγώ νιώθω σαν να επιπλέω σ' ένα όνειρο. Τρέχω ασταμάτητα, θα τρέχω σε άπειρο χρόνο και δεν θα φτάνω πουθενά. Όλα καίγονται κι εσύ χαμογελάς με τη γιορταστική μυρωδιά του καμένου. Νιώθω πως αν περιμένω άλλο, θα φουντώσω κι η ίδια από αυτογενή ανάφλεξη και θα εκραγώ προς τα μέσα.


Η ανάσα καίει όλο και περισσότερο τα πνευμόνια. Φοβάμαι, σαν να μ' έχουν δέσει σ' έναν τεράστιο χαρταετό που πετάει με δέκα μποφόρ. Μέχρι ο άνεμος να φύγει γι' αλλού και να πέσω με μια απεγνωσμένη, άχαρη βουτιά.

συνάντηση

Συναντηθήκαμε ισότιμοι κι απλοί
κυρίαρχος ή σκλάβος δεν υπήρξε.
Όλα έγιναν με τέλεια συντομία
ώσπου ξανατραβήξαμε τους χωριστούς μας δρόμους.
Σαν στιγμιαίο όνειρο της μέρας 
που θα συναντηθούν
ο άντρας κι η γυναίκα.

Your love leaves me cold

did I disappoint you?

or leave a bad taste in your mouth?

one love. one blood. one life.

it will save you. 

not me.

this game isn' t funny anymore.

so turn and walk away

like you did that first summer

and again when you were coming home

and again before you go

and I believed your lies

again and again and again

And I know that I could show you how I died

But what good would it do?

if you gonna stay

don't just say it.

stay.