Αν δεν το σκοτώσεις νωρίς, σε σκοτώνει αυτό

ρε στριφογυρίζει από προχθές στο κεφάλι μου
συνέχεια
και δεν ξέρω πως να το σταματήσω.

ίσως
εσύ προσαρμόστηκες στα θέλω μου
και 'γω στα πρέπει σου
μα ούτε καν να συγχρονιστούμε δεν μπορέσαμε
το ξέρεις πως γελάνε με τη βλακεία που μας δέρνει ε?
ναι, μάθε το.

βασικά
λυσσάξαμε με τις επιλογές
και τις ελευθερίες μας
και σε τίποτα δεν απαντήσαμε
μόνο να πηγαίνουμε παράλληλα δεχόμαστε
χωρίς λόγο
χωρίς θράσος

πλάκα έχει αν το δεις λίγο απ' έξω.

τα πάντα είναι παροδικά

δίνουμε στις σκέψεις χρόνο
όνομα
χώρο
και ουσία

και αυτές μεγαλώνουν
αποκτούν δύναμη
εξουσιάζουν
μας πουλούν και μας αγοράζουν
πιο απειλητικές και από εμάς
γίνονται
ζώα πεινασμένα
πουλιά φυλακισμένα

μα το ελέγχω και είναι εκπληκτικό

και θα τολμήσω να το πιστέψω

κλείνω τον διακόπτη 

ήταν τόσο απλό τελικά

είναι που κυρίως με ενδιαφέρει η άποψή σου

μα τώρα πια με ενδιαφέρω και 'γω

ή και όχι

καθόλου δεν θέλω να το σκεφτώ

δεν θα το κάνω

επιλογές, γαμώτο

έτσι ήθελα να μάθω

και να τελικά που μπορεί και να τα καταφέρνω.

πες μου κι' άλλα

ναι ναι

πες μου κι' άλλα

τ ί π ο τ α  δεν νιώθω!

Το αύριο ποτέ δεν θα 'ναι σαν το χθες

κι αν κάνει πως του μοιάζει

κάντο όπως θες.

κοίτα πόσο όμορφα θεριεύουν οι φωτιές!

*

*Μεθυσμένα Ξωτικά - Δεν έχει νόημα να κλαις

αφιερωμένο, θα έλεγα..

το μόνο που θέλαμε να κάνουμε ήταν να καθόμαστε 
ένα γύρο και να συζητάμε για 
βιβλία και λογοτεχνία 
και να βάζουμε στα ποτήρια μας 
κι άλλο κρασί. 
ήταν το μόνο πράγμα που είχε κάποιο 
νόημα για μας. 
είχαμε, βέβαια, και 
τις περιπέτειές μας: 
τρελές φιλενάδες, καβγάδες, τις 
απελπισμένες σπιτονοικοκυρές, την 
αστυνομία. 


προκόψαμε με το ποτό και 
με την τρέλα και με τη 
συζήτηση. 
όταν άλλοι άνθρωποι χτύπαγαν 
κάρτα 
εμείς συχνά δεν ξέραμε καν 
ποια μέρα ή ποια βδομάδα ήταν. 

* απόσπασμα από το ποίημα Κλαμπ Κόλαση, του Henry Charles Bukowski

και τι μπορώ να πω για 'σένα που να 'σαι εσύ?

 θέλω τη μέρα που θα φύγεις

απ' το πρωί να μου γελάς...

Χρήστος Θηβαίος - Θέλω τη μέρα που θα φύγεις