1.7.1970

Ναι
ήταν η τελευταία λέξη
της συνουσίας.
Ύστερα φίλησε το
κορμί της
και θυμήθηκε.


Όλα έγιναν 
σε μια στιγμή που κράτησε.
Ο ήλιος
και η νύχτα
απουσίαζαν.

Σάρκινος λόγος

Τι όμορφη που είσαι. Με τρομάζει η ομορφιά σου. Σε πεινάω. Σε διψάω.

Σου δέομαι: Κρύψου, γίνε αόρατη για όλους, ορατή μόνο σ᾿ εμένα.

Καλυμμένη απ᾿ τα μαλλιά ως τα νύχια των ποδιών με σκοτεινό διάφανο πέπλο

διάστικτο απ᾿ τους ασημένιους στεναγμούς εαρινών φεγγαριών.

Οι πόροι σου εκπέμπουν φωνήεντα, σύμφωνα ιμερόεντα.

Αρθρώνονται απόρρητες λέξεις. Τριανταφυλλιές εκρήξεις απ᾿ τη πράξη του έρωτα.

Το πέπλο σου ογκώνεται, λάμπει πάνω απ᾿ τη νυχτωμένη πόλη με τα ημίφωτα μπάρ, 

τα ναυτικά οινομαγειρεία.

Πράσινοι προβολείς φωτίζουνε το διανυκτερεύον φαρμακείο.

Μια γυάλινη σφαίρα περιστρέφεται γρήγορα δείχνοντας τοπία της υδρογείου.

Ο μεθυσμένος τρεκλίζει σε μία τρικυμία φυσημένη απ᾿ την αναπνοή του σώματός σου.

Μη φεύγεις. Μη φεύγεις. Τόσο υλική, τόσο άπιαστη.

Ένας πέτρινος ταύρος πηδάει απ᾿ το αέτωμα στα ξερά χόρτα.

Μια γυμνή γυναίκα ανεβαίνει τη ξύλινη σκάλα κρατώντας μια λεκάνη με ζεστό νερό.

Ο ατμός της κρύβει το πρόσωπο.

Ψηλά στον αέρα ένα ανιχνευτικό ελικόπτερο βομβίζει σε αόριστα σημεία.

Φυλάξου. Εσένα ζητούν. Κρύψου βαθύτερα στα χέρια μου.

Το τρίχωμα της κόκκινης κουβέρτας που μας σκέπει, διαρκώς μεγαλώνει.

Γίνεται μία έγκυος αρκούδα η κουβέρτα.

Κάτω από τη κόκκινη αρκούδα ερωτευόμαστε απέραντα, 

πέρα απ᾿ το χρόνο κι απ᾿ το θάνατο πέρα, σε μια μοναχική παγκόσμια ένωση.

Τι όμορφη που είσαι. Η ομορφιά σου με τρομάζει.

Και σε πεινάω. Και σε διψάω. Και σου δέομαι: Κρύψου.

...

μάλιστα...

μακάρι να μπορούσα να πω δεν θέλω

και να το εννοώ.

όπως εννοώ ότι σιχάθηκα τις μαλακίες

τις φτηνές δικαιολογίες

ούτε καν δηλαδή

μάλλον τις ανούσιες λέξεις

τις άδειες, τις κοινές

αυτές που τις λες δυνατά

και μετά αναρωτιέσαι γιατί..

βαρέθηκα να κάνω πως καταλαβαίνω

τίποτα δεν έχω καταλάβει

ούτε το τότε ούτε το τώρα

τίποτα

σιχάθηκα εμένα

δεν θέλω να ξανακούσω να λέω μάλιστα

δεν θέλω να ξανακούσω τη φωνή μου

δεν γίνεται να μη στάζουμε ειρωνεία..?

τουλάχιστον αυτό.

Όταν ένα τραγούδι τα λέει όλα

Πόσο πιο επίκαιρο θα μπορούσε να είναι?

Federico Garcia Lorca

Του ταύρου ο Πικάσο ρουθούνιζε βαριά
και στα κουβέλια τότε σάπιζε το μέλι
τραβέρσο ανάποδο, πορεία προς το βοριά
τράβα μπροστά, ξοπίσω εμείς και μη σε μέλει