αλλαγή

όταν θα έρθει το τέλος

θέλω να κοιτάς

εγώ θα σου κλείσω τα μάτια με τα χείλη

θα σου φιλήσω τα χέρια

και θα σου βάλω φωτιά.

ευτυχία
είναι να έχεις κάπου να επιστρέφεις..
έκανα τα πάντα για την ευτυχία σου.
με σιχαίνομαι

και ένα βράδυ εκείνος μου είπε πως δεν υπάρχουν στ' αλήθεια φίλοι.

και εγώ στην αρχή του θύμωσα γιατί μου φάνηκε πως μου έλεγε ψέματα.

                                               

                                               ...και εκείνη δεν ξαναφοβήθηκε τίποτα, ποτέ...

είναι ολοφάνερο

θα υπάρχεις πάντα μέσα μου παιδί

κι αν σε πληγώσω

κι αν σε προδώσω

να ξέρεις, όλα είναι θέμα χρόνου.

κανείς δεν μπόρεσε να κλείσει μάτι εκείνη τη νύχτα. 

θυμάμαι τα κρινάκια. 

και πως είχα σταματήσει σ' ένα πάρκο για ένα τσιγάρο. 

βάδιζα άσκοπα για να αποχαιρετήσω ό,τι αγάπησα σ' αυτήν την πόλη 

και δεν τόλμησα να το ομολογήσω. 

γιατί έτσι μου είχαν πει να κάνω και έτσι έκανα.

όλα είναι θέμα χρόνου.

όταν σε ξαναδώ θα γράψω κάτι καλό.

Τότε, φοβισμένος απ' τον ίδιο τον ερεθισμό σου, 

θα βογκήξεις εσύ, αλλά μην ανησυχείς. 

να 'χεις μόνο στο νου σου 

πως τίποτα που έχει να κάνει με τον πόθο 

δεν είναι χυδαίο. 

το κρασί και τα τσιγάρα είναι για να μοιράζονται

θα φιλήσεις
θα δαγκώσεις
θα προσπαθήσεις να πληγώσεις
να προκαλέσεις πόνο
πόνο που απελευθερώνει


γιατί με ξέρεις
γιατί σε ξέρω
γιατί μου τον θυμίζεις τόσο.

Γράμματα στον υπόνομο

Οι απελπισμένοι δε φοβούνται τα μεγάλα λόγια

έτσι θα 'ρθει ο καιρός που θ' ανοίξω το παράθυρο και θα χαιρετήσω τα χαμένα καράβια

"για ποιο ταξίδι ονειρευτό" όπως έλεγε νέος, σχεδόν παιδί, ένας φίλος μου ποιητής-

α, ζήσαμε μεγάλα χρόνια, όμως πράγματα ασήμαντα μας πέθαναν

κι αυτό το ωραίο όνειρο μας πήγε τόσο μακριά που δε ξαναβρήκαμε το δρόμο

με τα ρολόγια σταματημένα στη μοναδική ώρα: την ώρα που αργήσαμε

κι ο ταχυδρόμος που κουράστηκε κι έριξε όλα τα γράμματα στον υπόνομο,

ίσως εκεί να ήταν η απάντηση κι εγώ γιατί δε γυρίζω πίσω, ποιος με κρατάει σ' αυτήν την ηλικία

γράφοντας μακροσκελή ποιήματα σαν παρατεταμένα σινιάλα στην υστεροφημία 

κι αν φοβάμαι τη νύχτα δεν είναι οι τύψεις ή τα φαντάσματα αλλά αυτή η απειλητική ευωδιά των

 ρόδων που ερημώνει τα προάστια-

πρέπει να 'σαι προικισμένος για τη δυστυχία...