love will give me no rest

είχα προβλέψει πως θα έρθει αυτή η μέρα
η μέρα της ανταμοιβής και της τιμωρίας που έφερε το σώμα σου
και τα μάτια σου κυρίως
που ανοίγουν τα πλευρά μου και ρουφάνε το μέσα μου

σε παρακαλώ
μην μου θυμώσεις όταν δεις στο φως τα σκοτάδια μου
είναι τόσο αληθινά όσο και 'συ
μόνο πες το όνομά μου 
και τα χείλη μου θα περιτρέχουν το κορμί σου 
μέρα και νύχτα





σπάσε με σε πολλά κομμάτια αν θες
έτσι κι αλλιώς δικά σου είναι
δέξου με 
αγάπα με
χάριζέ μου μέρες δικές σου
κι η ζωή μας θα είναι μόνο υπέροχη
σαν αμμουδιά ζεστή

γέλα μου
μίλα μου
τραγούδα μου
αγάπα με και λέγε το κάθε μέρα

άκου με
άγγιζέ με
αγκάλιαζέ με
γάμα με 
νιώσε με
αγάπα με
και ΄γω θα σου πω για τις θάλασσες και τους αστερισμούς μου

χτύπα με
φίλα με
κράτα με
αγάπα με
και ΄γω θα σε φροντίζω

"There are other words and other worlds…

You have taught me that."

— Ruth Ozeki, from A Tale for the Time Being

εκεί που δεν το περιμένεις

Να χειροκροτάς
όταν η λογική χάνει τη μάχη και παραδίνεσαι στον έρωτα
σ' εκείνο τον έρωτα που σε σπρώχνει να κάνεις πράγματα που νόμιζες αδύνατα
και να υποκλίνεσαι
σ' αυτόν που σου δείχνει τον τρόπο να ξεπερνάς τα όριά σου.
Να πανηγυρίζεις
όταν αναγκάζεσαι να περιπλανηθείς στον κόσμο 
και σε ωκεανούς που δεν μπορούσες να παραδεχτείς ότι υπήρχαν
όταν συνειδητοποιείς πως έχεις φτάσει τόσο μακριά που δεν υπάρχει γυρισμός
όταν ξυπνάει αυτή η άγρια άγνωστη δύναμη που κατέχουν όλοι 
αλλά αυτή τη φορά ξέρεις
έχεις πλήρη επίγνωση ότι μπορείς να καταστρέψεις τα πάντα και να ξεκινήσεις από την αρχή.
αυτή τη φορά, ξέρεις να αφήνεις τη δύναμη να σε κατευθύνει στους δικούς της κήπους

[πολλές φορές ο καλύτερος τρόπος για να μάθουμε ποιοι είμαστε 
είναι να προσπαθήσουμε να μάθουμε πως μας βλέπουν οι άλλοι]


είσαι όλα αυτά που ονειρεύτηκα
ίσως περισσότερα 



και τώρα ξέρω
           πως αυτός ο κόσμος 
                       περίμενε εμάς τους δύο
                                γιατί όλα ελπίζουν σε μας τους δύο
                                         και όλα φοβούνται εμάς τους δύο



μαζί σου ο κόσμος μοιάζει μ' ένα μέρος πολύ σωστό κι εντάξει

la trap

Ένα παιδί κρατιέται στη γη.
Τέλος Εποχής.
Καλή Χρονιά

έφτιαξα τον δικό μου χειμώνα                                                               πες μου το παραμύθι

εκεί.                                                                                                        για τον άντρα
έφυγα                                                                                                      που έχασε το μυαλό του
ξέφυγα                                                                                                    από έρωτα.
απέφυγα                                                                                                  εκείνον τον έρωτα που
άνθρωποι και πρόσωπα και                                                                    δεν πρόλαβε να ζήσει.
χέρια και σώματα                                                                                   βιάζεται, σκοντάφτει,    
θαμμένα στο χιόνι,                                                                                 πέφτει, σηκώνεται.
όλα θαμμένα.                                                                                         παλεύει, χάνει τον έλεγχο
Σ' εκείνο το νησί δεν περίμενε                                                               δεν ξέρει που πάει
κανείς την εγκατάλειψη.                                                                        που να πάει; τι να κάνει;
Νόμιζαν πως ησύχασαν οι φωνές,                                                         γλιστράει, κρατιέται ,
όλα είναι καλά τώρα μαμά                                                                     παίρνει φόρα και
και θα κάτσω φρόνιμα!                                                                          πετάει πάνω απ' τη γη.
έτσι νόμιζαν                                                                                        Λάμπει το μελάνι στον ώμο του
σεμνό παιδί και μυαλωμένο,                                                                  ψάχνοντας τον ήλιο και το    
τις έκανε τις τρέλες της,                                                                         φεγγάρι μου.
πάνε πια. Έτσι έλεγαν.                                                                           Λυπάται γιατί ξέρει.
συμβιβάσου με το αναπόφευκτο,                                                           ο ουρανός θα κοπεί στη μέση
μαμά, γιατί όλα τώρα αρχίζουν.                                                             και θα βρεθούμε απέναντι
-το κορίτσι δεν βάζει  μυαλό                                                                  να κοιτάζουμε το μαύρο μπλε
κι αν βάλει δεν θα σου βγει σε καλό-                                                     και να φροντίζουμε στα κρυφά
                                                                                                                μια μικρή πληγή
                                                                                                           που δεν θα έπρεπε να υπάρχει.

αποφάσεις κι αντιφάσεις
τώρα είμαι έτοιμη
έπονται θαύματα,
ιστορίες κι οράματα,

μέτρα πίσω μου

βήματα ελεύθερα

1.12.15

what makes you so much better than me?

μου λείπεις, σαν να είσαι εδώ

do not resuscitate

Εδώ που φτάσαμε μωρό μου
πρέπει να μάθεις ν' αναπνέεις μόνος σου.
Αυτός ο κόσμος δεν πήρε φωτιά όπως του άξιζε 
ίσως επειδή
δεν μπόρεσα ποτέ να πνίξω τον ουρανό
και όσο κι αν κάπνισα 
δεν βρήκα κάπου να κρυφτώ.
ή πάλι ίσως επειδή
μέχρι να προφέρω το όνομά σου 
ήσουν ήδη μια θάλασσα μακριά.

Φυσικά τώρα δεν αλλάζει τίποτα
ξεμυαλίζω την κραυγή με σπίθες 
και κοιμάμαι κανονικά.
δεν τρέμουν πια τα χέρια μου

                      καμιά φορά μόνο

                      πολύ σπάνια

                                       τρίζει μέσα μου τ' όνειρο.

Υπάρχει ένα κόκκινο που ακόμα φοβάμαι

και γυρίζει ανάποδα την ψυχή μου

γίνονται όλα με σωστή ταχύτητα

                        κι ούτε που ακούγεται ο κρότος που κάνει η ανάσα.

προσπάθησε ν' αναπνεύσεις

                              μέσα φως-έξω φως 

ξανά αγάπη μου, μόνος σου

                              μέσα φως-έξω φως

εγώ πρέπει να φύγω τώρα γιατί νυχτώνει