τους λέω πως σε έχω ξεχάσει και με πιστεύουν.

Θυμάμαι ήταν Απρίλης όταν ένιωθα πρώτη 

φορά το ανθρώπινο βάρος σου.

Το ανθρώπινο σώμα σου πηλό κι αμαρτία

Όπως την πρώτη μέρα μας στη γη.

Γιόρταζαν οι αμαρυλλίδες - Μα θυμάμαι πόνεσες

Ήτανε μια βαθιά δαγκωματιά στα χείλια

Μια βαθιά νυχιά στο δέρμα κατά κει που

χαράζεται παντοτινά ο χρόνος.

Μονόγραμμα IV

...

Περιμένουν οι άγγελοι με κεριά και νεκρώσιμους ψαλμούς

Πουθενά δεν πάω, μ'ακούς

Ή κανείς ή κι οι δυο μαζί, μ'ακούς

Το λουλούδι αυτό της καταιγίδας και, μ' ακούς

Της αγάπης

Μια για πάντα το κόψαμε

Και δε γίνεται ν'ανθίσει αλλιώς, μ' ακούς

Σ 'άλλη γη, σ' άλλο αστέρι, μ' ακούς

Δεν υπάρχει το χώμα, δεν υπάρχει ο αέρας

Που αγγίξαμε,ο ίδιος, μ 'ακούς

 Και κανείς κηπουρός δεν ευτύχησε σ' άλλους καιρούς

...

Κάθε πράγμα στον καιρό του λένε..

Μα ήταν πολύ νωρίς και ήμουν άμαθη και αδέξια

πάντα μου άρεσε, όμως, αυτό το ποίημα

Η παρουσία- Μαρία Νεφέλη

Τίποτα δεν κατάλαβε. Όλη την ώρα μου 'λεγε "θυμάσαι;". Τι να θυμηθώ.

Μονάχα τα όνειρα θυμάμαι γιατί τα βλέπω νύχτα. 

Όμως τη μέρα αισθάνομαι άσχημα -πως να το πω: απροετοίμαστη. 
Βρέθηκα μέσα στη ζωή τόσο άξαφνα -κει που δεν το περίμενα καθόλου. 
Έλεγα "μπα θα συνηθίσω". Κι όλα γύρω μου έτρεχαν -ώσπου βάλθηκα και εγώ να τρέχω σαν τρελή. Αλλά φαίνεται, το παράκανα. Επειδή -δεν ξέρω- κάτι παράξενο έγινε στο τέλος.
Πρώτα έβλεπα τον νεκρό κι ύστερα γινόταν ο φόνος. 
Πρώτα ερχόταν το αίμα κι ύστερα ο χτύπος κι η κραυγή. 
Και τώρα όταν ακούω να βρέχει δεν ξέρω τι με περιμένει...