συνάντηση

Συναντηθήκαμε ισότιμοι κι απλοί
κυρίαρχος ή σκλάβος δεν υπήρξε.
Όλα έγιναν με τέλεια συντομία
ώσπου ξανατραβήξαμε τους χωριστούς μας δρόμους.
Σαν στιγμιαίο όνειρο της μέρας 
που θα συναντηθούν
ο άντρας κι η γυναίκα.

Ακόμη

Εξακολουθώ να μην πιστεύω
έρχεσαι δίπλα μου
και η νύχτα είναι μια χούφτα
αστεριών και ευθυμίας
δακτύλων γεύσεις ακούω και βλέπω
το πρόσωπό σου το μεγάλο σου διασκελισμό
τα χέρια σου, και ακόμα
ακόμα δεν μπορώ να πιστέψω
ότι η επιστροφή σου έχει πολλά
να κάνει με σένα και με μένα
και για ξόρκι το λέω
και για τις αμφιβολίες το τραγουδώ
κανείς ποτέ δεν θα σε αντικαταστήσει
και τα πιο ασήμαντα πράγματα
αλλάζουν σε θεμελιώδεις
επειδή γυρνάς στο σπίτι
ωστόσο εξακολουθώ να
αμφιβάλλω σε αυτήν την τύχη
γιατί ο ουρανός σε έχει
μου φαίνεται φαντασία.
Αλλά έρχεσαι και είναι σίγουρο
και έρχεσαι με το βλέμμα σου
και γι’ αυτό η άφιξή σου
κάνει μαγικό το μέλλον
ακόμη και αν δεν είναι πάντα κατανοητές
οι ενοχές μου και οι καταστροφές μου
αλλά ξέρω ότι στα χέρια σου
ο κόσμος έχει νόημα
και αν φιλήσω με τόλμη
και το μυστήριο των χειλιών σου
δεν θα υπάρχουν αμφιβολίες ή άσχημες γεύσεις
θα σ 'αγαπώ περισσότερο ακόμη.

Πώς σ' αγαπώ; Άσε με να μετρήσω τρόπους.
Σε αγαπώ στο βάθος και στο πλάτος και στο ύψος
Που η ψυχή μου μπορεί να κατακτήσει, όταν νιώθει αμήχανη
Για τους σκοπούς της ύπαρξης και της γοητείας της ιδεατής.
Σε αγαπώ στο επίπεδο της καθημερινής
Της πλέον ήρεμης ανάγκης, στο φως του ήλιου και του κεριού.
Σε αγαπώ ελεύθερα, όπως όταν οι άνθρωποι αγωνίζονται για τη νίκη του καλού
Σε αγαπώ αγνά, όπως όταν γυρίζουν από προσευχή.
Σε αγαπώ με ένα πάθος που έβαλα σε χρήση
Μες στις παλιές μου λύπες και με μια πίστη
από την ηλικία μου την παιδική.
Σε αγαπώ με μιαν αγάπη που φαινόταν πως θα χάσω
Με τους χαμένους μου άγιους - Σε αγαπώ με την αναπνοή,
Με τα χαμόγελα και τα δάκρυα όλης της ζωής μου! Κι αν ο Θεός θελήσει,
Μετά τον θάνατο θα σ' αγαπώ ακόμα πιο πολύ




Ελίζαμπεθ Μπάρετ Μπράουνινγκ

27.5.1970, A'

Εγκαταλείπεις
κι εγκαταλείπεσαι στη θέα
του μονοπατιού σου.
Γιατί ζήτησες ν' αγαπηθείς;
Άφησε να στραγγίσει
το αίμα σου. Άφησε
να στραγγίσουν οι στέρνες.
Όσο για την κλεψύδρα
μετράει
το χρόνο ανέραστα.
Πρόκειται για εγκατάλειψη.
σ' όλα τα πρόσωπα
σ' όλες τις φωνές.

....
Η δυστυχία σε κάνει πάντα να αναβάλεις -έφυγε η ζωή.
οι φίλοι είχαν χαθεί
και οι εχθροί ήταν μικρόψυχοι για να μπορείς να τρέφεσαι απ' το μίσος σου...

...και τα μάτια σου βουρκώνουν, θαμπωμένα ξαφνικά
από τους παλιούς λησμονημένους θεούς και τις παντοδύναμες
παιδικές ευπιστίες...

Πάνω στα υγρά τσαλακωμένα σεντόνια μαραίνονταν το γέλιο
των αγέννητων παιδιών...
και σμίγουν και χωρίζουν οι άνθρωποι
και δεν παίρνει τίποτα ο ένας απ' τον άλλον.

Γιατί ο έρωτας είναι ο πιο δύσκολος δρόμος να γνωριστούν.

Γιατί οι άνθρωποι, σύντροφε, ζουν από τη στιγμή
που βρίσκουν μια θέση
στη ζωή των άλλων.

Και τότε κατάλαβες γιατί οι απελπισμένοι
γίνονται οι πιο καλοί επαναστάτες.  
...

15.12.1970

Είναι με πυρετό
γιατί δεν είναι στο κρεβάτι του;

Περίμενε
συντροφιά με το θεό του.

Οι γηραιότεροι
έλεγαν:
δίνετε στάχυα
πολλά στάχυα
σ' όσους εθίζονται
στο σκότος.

Το ξέρω πως καθένας μονάχος πορεύεται στον έρωτα,

μονάχος στη δόξα και στο θάνατο.

Το ξέρω. Το δοκίμασα. Δεν ωφελεί.

Άφησέ με να 'ρθω μαζί σου.

Γιάννης Ρίτσος- Η Σονάτα Του Σεληνόφωτος

αφιερωμένο, θα έλεγα..

το μόνο που θέλαμε να κάνουμε ήταν να καθόμαστε 
ένα γύρο και να συζητάμε για 
βιβλία και λογοτεχνία 
και να βάζουμε στα ποτήρια μας 
κι άλλο κρασί. 
ήταν το μόνο πράγμα που είχε κάποιο 
νόημα για μας. 
είχαμε, βέβαια, και 
τις περιπέτειές μας: 
τρελές φιλενάδες, καβγάδες, τις 
απελπισμένες σπιτονοικοκυρές, την 
αστυνομία. 


προκόψαμε με το ποτό και 
με την τρέλα και με τη 
συζήτηση. 
όταν άλλοι άνθρωποι χτύπαγαν 
κάρτα 
εμείς συχνά δεν ξέραμε καν 
ποια μέρα ή ποια βδομάδα ήταν. 

* απόσπασμα από το ποίημα Κλαμπ Κόλαση, του Henry Charles Bukowski

Νυκτερινό

_

Η ερωτική σου φαντασία
μνήμη αισθησιακή
έγινε ουρανός
και με ανάστησε.
_

1.7.1970

Ναι
ήταν η τελευταία λέξη
της συνουσίας.
Ύστερα φίλησε το
κορμί της
και θυμήθηκε.


Όλα έγιναν 
σε μια στιγμή που κράτησε.
Ο ήλιος
και η νύχτα
απουσίαζαν.

Σάρκινος λόγος

Τι όμορφη που είσαι. Με τρομάζει η ομορφιά σου. Σε πεινάω. Σε διψάω.

Σου δέομαι: Κρύψου, γίνε αόρατη για όλους, ορατή μόνο σ᾿ εμένα.

Καλυμμένη απ᾿ τα μαλλιά ως τα νύχια των ποδιών με σκοτεινό διάφανο πέπλο

διάστικτο απ᾿ τους ασημένιους στεναγμούς εαρινών φεγγαριών.

Οι πόροι σου εκπέμπουν φωνήεντα, σύμφωνα ιμερόεντα.

Αρθρώνονται απόρρητες λέξεις. Τριανταφυλλιές εκρήξεις απ᾿ τη πράξη του έρωτα.

Το πέπλο σου ογκώνεται, λάμπει πάνω απ᾿ τη νυχτωμένη πόλη με τα ημίφωτα μπάρ, 

τα ναυτικά οινομαγειρεία.

Πράσινοι προβολείς φωτίζουνε το διανυκτερεύον φαρμακείο.

Μια γυάλινη σφαίρα περιστρέφεται γρήγορα δείχνοντας τοπία της υδρογείου.

Ο μεθυσμένος τρεκλίζει σε μία τρικυμία φυσημένη απ᾿ την αναπνοή του σώματός σου.

Μη φεύγεις. Μη φεύγεις. Τόσο υλική, τόσο άπιαστη.

Ένας πέτρινος ταύρος πηδάει απ᾿ το αέτωμα στα ξερά χόρτα.

Μια γυμνή γυναίκα ανεβαίνει τη ξύλινη σκάλα κρατώντας μια λεκάνη με ζεστό νερό.

Ο ατμός της κρύβει το πρόσωπο.

Ψηλά στον αέρα ένα ανιχνευτικό ελικόπτερο βομβίζει σε αόριστα σημεία.

Φυλάξου. Εσένα ζητούν. Κρύψου βαθύτερα στα χέρια μου.

Το τρίχωμα της κόκκινης κουβέρτας που μας σκέπει, διαρκώς μεγαλώνει.

Γίνεται μία έγκυος αρκούδα η κουβέρτα.

Κάτω από τη κόκκινη αρκούδα ερωτευόμαστε απέραντα, 

πέρα απ᾿ το χρόνο κι απ᾿ το θάνατο πέρα, σε μια μοναχική παγκόσμια ένωση.

Τι όμορφη που είσαι. Η ομορφιά σου με τρομάζει.

Και σε πεινάω. Και σε διψάω. Και σου δέομαι: Κρύψου.

...

Ορυχείο

Θέλησα να σου γράψω για τις παλιές μας τις χαρές
όμως έχω ξεχάσει να γράφω για πράγματα χαρούμενα


Να με θυμάσαι 

Σατανική Σύμπτωση

Η ανυπομονησία

η καμία απολύτως βιασύνη

ο τρόπος του λέγειν

ο τρόπος του σιωπάν

η επιμονή

η εύσχημη υποχωρητικότητα

το ζωηρό ενδιαφέρον

το ράθυμο ενδιαφέρον

το αμέσως

το κόμπιασμα

το εξαρτάται απ' τον καιρό

το ασχέτως καιρού

το πολύ επιθυμητό

το αξεκαθάριστα επιθυμητό

και το κατ' ανάγκην

έχουν τον ίδιο ακριβώς κωδικό:

αλήθεια πότε θα σε δω;

Δεν είναι περίεργο;

Θρήνος για τον Ιγνάθιο Σάντσεθ Μεχίας

Το Σκόρπιο Αίμα

Σκαλί-σκαλί πάει ο Ιγνάθιο 

το θάνατό του φορτωμένος.

Γύρευε να 'βρει την αυγή

μα πουθενά η αυγή δεν ήταν.

Γυρεύει τη σωστή θωριά του

και τ' όνειρό του αλλάζει δρόμο.

Γύρευε τ' όμορφο κορμί του

και βρήκε το χυμένο του αίμα.

Στιγμή δεν έκλεισε τα μάτια

που είδε τα κέρατα κοντά του,

όμως οι τρομερές μανάδες

ανασηκώσαν το κεφάλι.

Κι από το βοσκοτόπια πέρα

ήρθ' ένα μυστικό τραγούδι

που αγελαδάρηδες ομίχλης

τραγούδαγαν σε ουράνιους ταύρους.

Δεν είχε άρχοντα η Σεβίλλια

μπροστά του για να παραβγεί

ούτε σπαθί σαν το σπαθί του

ούτε καρδιά να ναι τόσο αληθινή.

Σαν ποταμός από λιοντάρια

η ξακουσμένη του αντρειοσύνη,

και σαν σε πέτρα σκαλισμένη

η στοχασιά του η μετρημένη.

Τώρα για πάντα πια κοιμάται.

Τώρα τα μούσκλια και τα χόρτα

με δάχτυλα που δε λαθεύουν

το άνθος ανοίγουν του μυαλού του.

Και το τραγουδιστό του αίμα

κυλάει σε βάλτους και λιβάδια,

γλιστράει στο σύγκρυο των κεράτων,

άψυχο στέκει στην ομίχλη,

σε βουβαλιών σκοντάφτει πόδια,

σα μια πλατιά, μια λυπημένη,

μια σκοτεινή γλώσσα, ώσπου τέλμα

να γίνει από αγωνία, πλάι

στον Γουαδαλκιβίρ των άστρων.

'Εαρινή Συμφωνία XVI

Χαρά χαρά.

Δε μας νοιάζει

τι θ' αφήσει το φιλί μας

μέσα στο χρόνο και στο τραγούδι.

Αγγίξαμε

το μέγα άσκοπο

που δε ζητά το σκοπό του.

Ο Θεός

πραγματοποιεί τον εαυτό του

στο φιλί μας.

Περήφανοι εκτελούμε

την εντολή του απείρου.

'Ενα μικρό παράθυρο

βλέπει τον κόσμο.

'Ενα σπουργίτι λέει

τον ουρανό.

Σώπα.

Στην κόγχη των χειλιών μας

εδρεύει το απόλυτο.

Σωπαίνουμε κι ακούμε

μες στο γαλάζιο βράδυ

την ανάσα της θάλασσας

καθώς το στήθος κοριτσιού ευτυχισμένου

που δε μπορεί να χωρέσει

την ευτυχία του.

'Ενα άστρο έπεσε.

Είδες;

Σιωπή.

Κλείσε τα μάτια.

σε σκοτεινούς καιρούς

Δε θα λένε: Tον καιρό που η βελανιδιά τα κλαδιά της 
ανεμοσάλευε. 
Θα λένε: Tον καιρό που ο μπογιατζής τσάκιζε τους εργάτες. 

Δε θα λένε: Tον καιρό που το παιδί πετούσε βότσαλα πλατιά στου 
ποταμού το ρέμα. 
Θα λένε: Tον καιρό που ετοιμάζονταν οι μεγάλοι πόλεμοι. 

Δε θα λένε: Tον καιρό που μπήκε στην κάμαρα η γυναίκα. 
Θα λένε: Tον καιρό που οι μεγάλες δυνάμεις συμμαχούσαν 
ενάντια στους εργάτες. 

Mα δε θα λένε: Ήτανε σκοτεινοί καιροί. 
Θα λένε: Γιατί σωπαίναν οι ποιητές τους;

Πολύτροπη η καταδίκη

Κάθε μεσάνυχτα, σαν έτοιμος να ταξιδέψεις.

Γύρω στις δύο. Αλλά, δεν έχει σημασία.

Άργησες.

Μα, προς τα πού δεν έχει τόπο η ώρα σου;

Αυτοσχέδια τα βήματά σου

                                                         ναυαγούνε στο φως.

Και οι πόθοι σου

εκεί που μόνιμα εκκολάπτεται γαλήνη.

Βέβαια θα 'τανε χαρά για εμένα 

μία ξενάγηση στις όμβριες αισθήσεις μου, εδώ,

που οι μέρες ψηλαφούν

όπως την πιο βαμμένη πέτρα του Καιάδα

                     το φως

                                   και εσένα.

Σε είδα να ζεις

Η διαιώνιση του μόνου

Με λίγο φως

μέσα στην κάμαρά σου

επέζησα.

Κοίταξέ με πόλη.

Μας ξεχνούνε οι μέρες

στα εντόσθια εκείνου

που θελήσαμε να λησμονήσουμε.

Κι όμως, εγώ,

στο χρόνο θ' ασελγώ.

Για να μπορείς,

να με φαντάζεσαι όπως θες.

Έξοδος

Ξοδεύεσαι άδικα
γυρεύοντας την έξοδο
που δεν υπάρχει.

Υπάρχουν μόνο
ζωγραφισμένες πόρτες και παράθυρα
-όπου καθημαγμένο
πάνω τους λιώνει το πικρό σου σώμα
από την τρομερή, απεγνωσμένη
μάταιη προσπάθεια
ανάμεσά τους να μπορέσει να χωρέσει.

Κάθε Πρωί...

Κάθε πρωί

Καταργούμε τα όνειρα

Χτίζουμε με περίσκεψη τα λόγια

Τα ρούχα μας είναι μια φωλιά από σίδερο

Κάθε πρωί

Χαιρετάμε τους χτεσινούς μας φίλους

Οι νύχτες μεγαλώνουν σαν αρμόνικες

-- Ήχοι, καημοί, πεθαμένα φιλιά.

(Ασήμαντες

Απαριθμήσεις

--Τίποτα, λέξεις μόνο για τους άλλους.

Μα που τελειώνει η μοναξιά;)