τραύματα που επέρχονται μετά το θάνατο δεν αφήνουν σημάδια

Είναι λιακάδες που πρέπει να σωθούν κι άλλες να τις σφάξεις στο γόνατο. Μου χρειάζονται οι κακές μου μέρες, μην με παρεξηγείς. Δεν ήμουν έτσι, αλλά είχα μια δύσκολη εφηβεία κι ένα ατύχημα και κάπως έτσι έχασα το μυαλό μου. 
Τώρα όλα με μπερδεύουν και δεν μπορώ να σκεφτώ κανονικά.

-

Μερικές φορές ξεπηδάει από τη γη κι ανεβαίνει στο σώμα μου. Νιώθω τον λαιμό μου να πνίγεται 
και ξυπνάω μ' ένα τίναγμα κι αυτή την αίσθηση ότι πέφτεις. Τις μέρες αυτές έχω την εντύπωση πως έζησα πολλές ζωές, πως γινόμουν καπνός τη νύχτα και ξαναγεννιόμουν το πρωί. Πως όλες οι προηγούμενες ζωές μου ήταν ιστορίες θανάτου. Και κανείς ποτέ δεν πρόλαβε, το αίμα φώναζε και μούσκευε τα μαλλιά μου, παρατημένη σε κάποιο πεζοδρόμιο, ανάμεσα σε ακαθαρσίες σκύλων και πατημένα τσιγάρα. Τόσο αίμα, τόσο κόκκινο, όμορφο σκούρο κόκκινο της ψυχής μου να τρέχει από το πεζοδρόμιο στο δρόμο, στον υπόνομο να χύνεται η ζωή μου.
Από τότε βλέπω φαντάσματα κι οι παραισθήσεις είναι παράλογα γοητευτικές.


Ανέκκλητη βλάβη λοιπόν. 
Τίποτα δεν είναι για πάντα, μόνο ο θάνατος.
(ένας, δύο, τρεις ή άπειροι) 

I guess I'll never learn

σε μέρες ζεστές 
κι ανυπόφορες
μεθούσαμε 
και τραγουδούσαμε 
και κάναμε έρωτα
όχι σαν παιδιά
μα σαν μεγάλοι 

πίνεις τον καφέ σου σκέτο
το φαγητό το θέλεις αλμυρό 

 και το νερό παγωμένο

αυτά ξέρω κι αδιαφορώ για τα υπόλοιπα

“You met me at a very strange time in my life”

oh boy

από 'μένα, για 'σένα

Κρότοι και φωνές στο κεφάλι μου, η αναπνοή μαχαιρώνει τα πνευμόνια, τα τύμπανα μπουκώνουν κι η ατμόσφαιρα αλλάζει, βαραίνει. Κλείνω τα μάτια σχεδόν τελείως, να μην χύνονται υγρά σε διαμαρτυρία. Το δέρμα τσιτώνει και πονάει.




Κι εγώ νιώθω σαν να επιπλέω σ' ένα όνειρο. Τρέχω ασταμάτητα, θα τρέχω σε άπειρο χρόνο και δεν θα φτάνω πουθενά. Όλα καίγονται κι εσύ χαμογελάς με τη γιορταστική μυρωδιά του καμένου. Νιώθω πως αν περιμένω άλλο, θα φουντώσω κι η ίδια από αυτογενή ανάφλεξη και θα εκραγώ προς τα μέσα.


Η ανάσα καίει όλο και περισσότερο τα πνευμόνια. Φοβάμαι, σαν να μ' έχουν δέσει σ' έναν τεράστιο χαρταετό που πετάει με δέκα μποφόρ. Μέχρι ο άνεμος να φύγει γι' αλλού και να πέσω με μια απεγνωσμένη, άχαρη βουτιά.

the dance

όλα στα πόδια σου

το να αγαπήσεις, ν'αλλάξεις ή έστω και μόνο να το δοκιμάσεις σημαίνει πως πρέπει να καταστρέψεις όλες σου τις ισορροπίες. Έχτισες τον κόσμο σου έχοντας στο μυαλό σου μια γκαρσονιέρα και τώρα δεν έχεις όρεξη να ρίξεις τους τοίχους και να την κάνεις ένα μεγαλύτερο διαμέρισμα.

έχεις τραβήξει μια γραμμή, έχεις βάλει ένα όριο και απ' τη ζωή παίρνεις μονάχα ό,τι χωράει μέσα σ' αυτό. οτιδήποτε άλλο πιο μεγάλο και ογκώδες σου τύχει το αφήνεις να φύγει. 

δεν προσαρμόζεσαι και δεν ζεις τη ζωή με ό,τι αυτή σου προσφέρει, μα η ζωή για 'σένα γίνεται ζωή μονάχα όταν έρχεται στα μέτρα σου. πρέπει να μάθεις να "βγαίνεις απ' τα όριά σου"




για να καταλάβεις ποια είναι τα όρια σου,  
πρέπει να σπρώξεις τον εαυτό σου στα άκρα.




αν τα κατάφερνες, θα ήταν καλύτερο από οποιοδήποτε ναρκωτικό.

20/02/15

the hours between 12 am and 6 am

have a funny habbit of making you feel

like you 're either on top of the world, 

or under it.

κυριαρχείς στο μυαλό σου ή γίνεσαι υποχείριό του.

αυτές είναι οι επιλογές σου.

     

in a room full of art,

I'd still stare at you..

Boy Wolf

"I stopped going to therapy

because I knew my therapist was right

and I wanted to keep being wrong.

I wanted to keep my bad habits

like charms on a bracelet.

I did not want to be brave.

I think I like my brain best

in a bar fight with my heart.

I think I like myself a little broken.

I’m ok if that makes me less loved.

I like poetry better than therapy anyway.

The poems never judge me

for healing wrong."

-Clementine von Radics

...και θάβονται, βιάζονται οι ανθρώπινες φωνές

η σιωπή σου με τραβάει κάτω

δεν σε νοιάζει πως είμαι τώρα

τίποτα

και αναρωτιέμαι

πόσες φορές μπορώ να πεθάνω μέχρι ν' αρχίσω να σκοτώνω;

το πρόβλημα με ανθρώπους σαν εμάς

είναι ότι δεν πεθαίνουμε κανονικά

έπρεπε να υπάρχει κάτι και για 'μας

άλλοι χάθηκαν, 

άλλους τους κράτησε 

για πάντα το φεγγάρι

οι φίλοι μου
ζούσαν σαν σε όνειρο. 
έρχονταν σε ώρες ακατάστατες 
με δάκρυα στα μάτια και μπουκάλια στα χέρια. 
τη νύχτα είχαν πάντα κάτι συναρπαστικό να πουν, θυμάσαι;
τους κοίταζα στα μάτια και τους φιλούσα
τους φιλούσα για όλα τα χρόνια που θα περάσουν
για όλα τα όνειρα που θα ξεψυχήσουν
για όλες τις αγάπες που πεθαίνουν.
με μεταμόρφωναν σε ήρωα και μου φιλούσαν τα μαλλιά. 
αγαπούσαν σαν τις νύχτες του χειμώνα
και πέθαιναν ξαφνικά, απροειδοποίητα.
















δεν υπάρχει τίποτα μονιμότερο από το "προσωρινό"

28.06

Η αναμονή είναι εξάρτηση

έχουμε περάσει πολλά. δεν κάνουν διαφορά πια τα καλοκαίρια. 
(ό,τι όμορφο διαβάσω εξακολουθεί και μου θυμίζει εσένα)

-Στόχος μου να πονέσω για το φως του ήλιου.
-Στόχος σου ο πόνος;
-Ναι, ο πόνος της στέρησης.
-Ο χρόνος δε σε πειράζει που σ' άφησε μόνη;
-Όχι.  ..
Θέλω να ταξιδέψω, μα φοβάμαι τους γυρισμούς.
-Η αναμονή είναι εξάρτηση, όσο περιμένεις, τόσο εθίζεσαι.
-Κάτι που πέθαινε, είναι δυνατόν να ξαναγεννηθεί;
-Δε γίνεται. Εκτός κι αν το'χεις θάψει ζωντανό.







Βοήθησε με.
Να χύσω το νερό, 
ν' αδειάσω το καζάνι που βράζει μέσα μου,
να βάλω κρύο νερό, 
να δροσερέψω. 
Να μη νιώθω το σπίτι να 'ναι κλουβί 
με ανοιχτή την πόρτα. 
Ψάξε με. Όπως παλιά..

θέλεις να γνωριστούμε από την αρχή;

Άνοιξε τα μάτια της. Δεν υπήρχε λόγος που ξύπνησε, όλα ήταν ήσυχα.
Αγκάλιασε σφιχτά την πλάτη του, βυθίστηκε στο άρωμά του.
Κουνήθηκε λιγάκι για να της δείξει ότι δεν κοιμάται, έπιασε τα χέρια της και τα τύλιξε γύρω του.
Για πρώτη φορά της φάνηκε υπέροχος ο ήλιος που εκείνος λάτρευε να μπαίνει το πρωί από το παράθυρο. ο ήλιος που τους ζέσταινε. Αφουγκράστηκε για να πιάσει κάποιον ήχο από το κάτω πάτωμα.
Τίποτα. οι φίλοι δεν είχαν ξυπνήσει. Έκλεισε τα μάτια και σκέφτηκε το χθεσινό βράδυ.
Τη μουσική, τον καπνό, τους φίλους, τη συζήτηση, την οικειότητα. Εκείνον.
Εκείνον που δεν τον είχε ξαναμοιραστεί ποτέ πριν. Αυτό που δεν είχαν ξαναμοιραστεί ποτέ πριν.
ένιωσε τόσο αληθινά και απόλυτα ολοκληρωμένη που φοβήθηκε.
Φοβήθηκε πολύ πως αν καθόταν κι άλλο θα γινόταν άπληστη. και οι άπληστοι, ήξερε, τα χάνουν όλα.


Ντύθηκε βιαστικά, κατέβηκε αθόρυβα κι έφυγε.




Τώρα, χρόνια μετά, δεν έχει μείνει τίποτα από εκείνη.

where I end and You begin..

"κι εγώ να την κοιτάζω και να την ξανακοιτάζω 
και να ξέρω πολύ καλά, 
όσο καλά ξέρω τώρα ότι θα πεθάνω, 
ότι την αγάπησα περισσότερο απ' ότι είχα δει 
ή φανταστεί σ' αυτόν τον κόσμο 
ή είχα ελπίσει σε έναν άλλο." *

το ύφος που φοράω με καίει πιο πολύ

κάνε το να σταματήσει...

*Vladimir Nabokov

και θάβονται, βιάζονται οι ανθρώπινες φωνές

 κι αν δεν ανατριχιάζεις τώρα όπως εγώ

είναι που 'μαστε φτιαγμένοι από άλλο υλικό

εγώ τις πέτρες μου τις πέταξα εκεί που πρέπει

εσύ μια πήρες και έβαλες στο στήθος σου γι' αφέντη.

...'cause every time I lose you my body kneels.

δεν αναγνωρίζω τη φωνή σου
καπνός διάφανος
άδεια χέρια
άνισες λέξεις στο μαγικό κουτί μου
γέλια ειρωνικά και ευχές
φώναξε δύο φορές δυνατά 
κι έλα να με βρεις
ξαπλώνουν στο πάτωμα οι σκιές, χύνονται
και τα σώματα σαπίζουν στη βροχή.




Man, you need me and I need you.

and this is a promise-

I'll wait my turn

to tear inside you

watch you burn...

And I'll wait my turn

to terrorize you

watch you burn...

And I'll wait my turn,

I'll wait my turn.



















Promise is a promise

ναι.

θα έρθει η στιγμή 
που η νύχτα θα είναι πάλι δική μας
και θα φύγουν όλα μακριά.

όχι πια παιδί

θέλει να πει κάτι, κάτι μικρό.

και 'γω δεν ήθελα,δεν ήξερα, δεν μπορούσα. 

απογοητεύτηκε, ξανά.

έχει κρύο εκεί μέσα, κι αυτός γυμνός.  "κρυώνεις;"    θέλει κάτι να πει..

νομίζω είδα τις πληγές να μεγαλώνουν, να ανοίγουν, να ματώνουν.

σίγουρα τις είδα.    "πονάς;"

είδα το αίμα. έσφιξε το χέρι μου και ήταν παγωμένος

με κοίταξε κι ήθελε κάτι να πει.

μπορούσες να μυρίσεις το θάνατο και φεύγοντας σε ακολουθούσε. που βρήκε τόση δύναμη;    

"θέλεις να φύγω;"   μην κουνιέσαι σου λέω, γιατί τα κάνεις αυτά;

καλά δεν βλέπετε πως έχει κρύο εδώ μέσα; μην το πετάς κάτω, δεν καταλαβαίνω τι λες...

δεν αντέχω τη μυρωδιά του αντισηπτικού, μην αφήνεις το χέρι μου..

μη φοβάσαι. κοίτα πως χτύπησες... κοίτα πόσο μας τρόμαξες.   "είναι όλοι έξω"

αυτό βρήκα να πω; ένιωσα να με χρονομετρούν. ήθελες να φύγω.

θέλω

να πάρω τον πόνο μακριά.

να φυσήξω και να φύγει,

από πάνω σου, από μέσα σου,

από τις θάλασσές σου..

να γίνεις ξανά παιδί, να μη φοβάσαι.

δεν έχω δικαίωμα. συγνώμη.

ισορροπία.

ήταν αλλιώς. κάπου ανάμεσα στη μουσική, τον καπνό και το αλκοόλ,

εμείς γελούσαμε. γελούσαμε δυνατά κι αληθινά. 

και υπήρχαμε μόνο εμείς, παντού και πουθενά. 

κι εκείνη γιατρεύτηκε, ας μην τελειώσει η νύχτα, φώναζε. 

φώναζε και γελούσε. γελούσε και χόρευε. ας μην τελειώσει η νύχτα.. 

ήταν όλα δικά μας, η πόλη ήταν δική μας κι ήταν τόσο όμορφη, όμορφη σαν εκείνη. 

μας φρόντιζαν σαν να μην είχαν κάτι πολυτιμότερο στα χέρια τους, ποτέ. 

εκείνη και'γω, εμείς κι εκείνοι, σαν τους θησαυρούς μου.. 

λατρέψαμε το μαζί και κανείς δεν έκλαψε. 

κανείς, μέχρι που βγήκε ο ήλιος κι εκείνη σαν να φοβήθηκε, σαν να μην πίστευε. 

σαν μικρό παιδάκι που ξέρει όλα τα μυστικά μου πια. 

δεν θα αφήσω να ξαναφοβηθεί,  ποτέ.

Από συνήθεια

Επιμένω να τους συγκρίνω όλους μαζί σου.
Ήταν ήσυχα και είχε ζέστη όταν είδα τα χείλη σου σε απόσταση αναπνοής από τα δικά μου.
κι όμως, ήμουν απόλυτα συγκεντρωμένη σ' εκείνον.

Διάβασα μια φράση που με σόκαρε χθες το απόγευμα.
"η μνήμη αναιρεί το χρόνο"
και γκρεμίστηκε ο κόσμος γύρω μου. 
ήταν αυτό που έψαχνα να σου πω, να σου δείξω, να μοιραστώ μαζί σου τόσο καιρό. 
και εμφανίστηκε μπροστά στα μάτια μου, 
ακριβώς τη στιγμή που τόσο έντονα πίστευα πως θα τα καταφέρω.
η μνήμη νικάει τα πάντα, το ένιωθα από παλιά. 
το χρόνο, τους ανθρώπους, την προσπάθεια, το μυαλό, την κίνηση, την ψυχή. 
κανείς δεν με πίστευε.


θέλω να δω ανθρώπους να καίγονται.

κάνε ότι θες, ζήσε όπως θες, πέθανε όπως θες

πάντα λέω ότι, είσαι ελεύθερος
αρκεί να το ξέρεις..


νόμιζα πως
κουράστηκα να γυρίζω μέσα στη νύχτα
κι ήθελα να σταματήσω
αλλά όταν κάθομουν μέσα φοβόμουν τα παλιά θαύματα.
κυρίως.

μην προσπαθήσεις καν.. δεν είναι τόπος φιλικός

για ΄σένα το μυαλό μου...

δεν ξέρω τι μου έλειπε και φερόμουν έτσι..
έπρεπε κάποιος να σε προστατέψει
από ΄μένα.