σε είδα στον πιο ήρεμο ύπνο μου

(και τα θυμήθηκα, χωρίς λόγο)

Ήταν έρωτας που έτρεχε με 6.000 στροφές το λεπτό

παραλύοντας κάθε μόριό μου

σαν ολική αναισθησία.

Απογειωνόμουν και συντριβόμουν

ξανά και ξανά

η παράνοια συμβάδιζε με το ρυθμό που εμφανιζόσουν και χανόσουν πάλι.

ήξερες πως είναι η μουσική σου που καταπραΰνει το θηρίο. 

εγώ ήξερα μόνο να αφήνω τα πράγματα να κυλάνε. 

Έδινες καλά σόου, πιστεύεις όσα λες 

για το διάστημα που τα λες

έχεις ψυχή χαμαιλέοντα.

Εγώ

---

αντιγράφω όλα σου τα λάθη

κάθε μέρα.

δεν ήμουν έτσι 

και δεν μπορώ να προσδιορίσω την χρονική στιγμή

-ή έστω την περίοδο- που άλλαξα.

πάντα τρέχαμε σε διαφορετική τροχιά

κι όταν πάλευα να σε φτάσω 

ήταν σαν να προσπαθούσα να φτάσω στο φεγγάρι μ' ένα φολκσβάγκεν.

Πολιορκημένος Χρόνος

Νομίζαμε πως γνωριζόμαστε καλά.
Μα όταν τα κουρασμένα ρούχα μας αρχίσανε να πέφτουν
χωρίς προσχήματα ούτε ανταλλάξιμη  παραφορά
και 'μείναν τα κορμιά μας απροσποίητα
φάνηκε καθαρά πόσο μακρύς ήταν ο δρόμος
πόσο ήταν ο χρόνος μας πολιορκημένος, κι εμείς
δυο άνθρωποι συνηθισμένοι, περίπου απροσπέλαστοι.

road trip

feels like home. happy enough :)

πώς πολεμάς τη μαγεία;

ο παράδεισος είναι προσωπική υπόθεση

κάπως το ένιωσα, μη με ρωτάς

ήταν παράξενο

ήξερα πως διάλεξα τον δικό μου

-και δεν αμφισβητήθηκε από κανέναν, 

παρά μόνο από 'σένα-

                             
-----
η ζεστασιά παράγεται μόνο όταν κάτι καίγεται
-ο Προμηθέας έχασε τα μάτια του εξαιτίας αυτού-
κι ο έρωτας πάντα πάει μαζί με το αίμα.

το φως τον ενοχλεί στα μάτια

Αν αλλάξεις την αφετηρία, καρδιά μου, τίποτα δεν σημαίνεις για ΄μένα.

Όταν άρχισες να καταλαβαίνεις εσύ, εγώ άρχισα να σαπίζω.

άρχισα να συνηθίζω 

τη νέα τάξη των πραγμάτων 

όπως ένα δεκάχρονο που αλλάζει σχολείο στη μέση της χρονιάς. 

έτσι ακριβώς παρακολουθούσα τα γεγονότα. 

άρχισα να ανέχομαι τα ξένα σιχαμένα χέρια

τις άχαρες φωνές

 την έλλειψη συνείδησης

συνήθισα στα δύσκολα να ανάβω τσιγάρο 

και να το σβήνω αμέσως 

γιατί μου θύμιζε εσένα. 

Δεν περιμένω μήνυμά σου μετά τις δώδεκα

δεν σε μυρίζω στα ρούχα μου 

δεν κοιτάζω τους περαστικούς μήπως σε δω. 

Συνήθισα τα βράδια 

να μην πλησιάζω τη θάλασσα 

και να μην σιγοτραγουδάω τα τραγούδια σου. 

να μην προφέρω τ' όνομά σου

να κοιμάμαι από νωρίς 

και να μην ξεκουράζομαι, 

να σιχαίνομαι τα καλοκαίρια που θα έρθουν, 

να μην μπορώ να γράψω

να μην μπορώ ούτε να φύγω.

συνήθισα να γεμίζω τις μέρες 

και να αδειάζω το μέσα.

χωρίς δάκρυα, χωρίς παράπονα.

τελικά

δεν με νοιάζει τι αισθάνθηκες και πότε.

με νοιάζει που εγώ δεν μπορώ πια να αισθανθώ.