πώς μας ξεγέλασε και τους δύο η ζωή

- μην τρομάξεις αν δεν σ' αναγνωρίσω αμέσως.

- δεν θα τρομάξω. ούτε εγώ αναγνωρίζω τον εαυτό μου.

ένιωσα την ανάγκη να ξαναβρώ τις λέξεις που αγαπούσα, να τις αγαπήσω από την αρχή.

να σκοτεινιάσω λίγο τα πράγματα, να νιώσω τα χέρια, να ξυπνήσω και να είσαι δίπλα μου.

βλέπεις

έτσι είναι τα νιάτα, αγάπη μου.

βάζουν δικά τους όρια χωρίς να ρωτάνε αν το σώμα αντέχει. και το σώμα πάντα αντέχει. κι έτσι διασχίσαμε την άβυσσο που χωρίζει τον άνθρωπο απ'το όνειρό του και τώρα δεν μπορούμε πια να γυρίσουμε πίσω. το όνειρο μας πήγε τόσο μακριά που δεν ξαναβρήκαμε το δρόμο. ζήσαμε όμορφα, με φωτιά και  τραγούδι. οι σκέψεις μου κυριαρχούσαν μέσα μου κι εσύ τους έδινες φωνή.

αλλάζαμε μαζί με τις εποχές. τα καλοκαίρια ο ήλιος μας ζέσταινε πολύ αλλά είχαμε γέλια και χρώματα. τους χειμώνες σ' έχανα μα σ' αγαπούσα πιο πολύ.

μόνο οι αναμνήσεις μένουν μαζί μας όσο αντέξουν,

αιχμάλωτοι στο παρελθόν θα είμαστε όσο ζούμε

κι εγώ όλο θα ξεχνάω το παρόν.

εσύ θα ονειρεύεσαι το μυστήριό μας που δεν μπορείς να μοιραστείς

θα κλαις, μεθυσμένος από το χθες κι εγώ θα φιλάω τα μικρά σου δάκρυα και θα σου λέω

"φαντάσου με, ψυχή μου. δεν θα υπάρξω αν δεν με φανταστείς.."

Do you wanna know what's killing her inside?

Αν όλα αυτά είναι αλήθεια, 
θα πρέπει να νιώθεις ότι έχεις χάσει για πάντα 
τον παλιό γεμάτο ζεστασιά κόσμο, 
πληρώνοντας πολύ ακριβό τίμημα 
για το ότι έχεις ζήσει πάρα πολύ μ' ένα και μοναδικό όνειρο. 
Κάθε λέξη θα σε φέρνει όλο και πιο μακριά από εκείνον, 
κι έτσι θα τα παρατήσεις, και μόνο το πεθαμένο σου όνειρο θα μοιάζει να μάχεται, 
προσπαθώντας να αγγίξει αυτό που πια δεν υπάρχει. 
Να μάχεται θλιβερά, χωρίς ελπίδα, 
για εκείνη τη για πάντα χαμένη φωνή στην άλλη άκρη του δωματίου.









*the great Gatsby

η λογική είναι μάταιη μπροστά στην εμμονή

οι λέξεις χάνονται, μπερδεύονται στο κεφάλι μου.
κάθισες στα σκαλιά, εκεί στη θάλασσα. 
δεν μου έδωσες το χέρι σου. 
αδυνατώ να θυμηθώ τι έλεγες 
και τι απαντούσα
όμως σίγουρα θα ειπώθηκε ότι έχω αλλάξει. 
κάθε γαμημένη φορά αυτό λες. 
εγώ προσπαθούσα να σ' αγκαλιάσω νομίζω.

κι ίσως εκείνη να ήταν η στιγμή που κατάλαβα για πρώτη φορά 
πως ο έρωτας είναι μια αφελής προσπάθεια να ξαναγεννηθείς.
ο δικός μου κι ο δικός σου κόσμος βρίσκεται στο τέλος του πια.
"ο ύπνος ήρθε βαρύς, χωρίς όνειρα. 
ο θάνατος ήταν γλυκός, μύριζε κρασί και μου χάιδευε τα μαλλιά."
και η ψυχή μου έμεινε στο παρελθόν
σ' αυτό που θα ήθελα να ήταν η ζωή μου. 


εσύ πώς μετράς την απουσία;
υπήρξαν λεπτά που έγιναν ώρες 
και ώρες που ενώθηκαν σε μια αχανή έρημο χωρίς ορίζοντα.
κάθε λέξη γίνεται επικίνδυνη με ανθρώπους σαν εσένα. 
αν δεν προσέξεις,  γίνεσαι φάντασμα στην ίδια σου τη ζωή. 
ο κόσμος προχωρά
συνέχεια
χωρίς τίποτα να μπαίνει εμπόδιο στο δρόμο του
απλά ο άδειος κόσμος 
και μετά η άδεια θάλασσα

με ρώτησαν αν έσβησε το πάθος που μ' έστειλε κοντά σου.
.....στο κάτω κάτω, όλοι θέλουμε κάτι να κάνουμε και μια ιστορία να λέμε.

δεν θέλω να σ' αγγίζει κανείς

δεν θέλω κανείς άλλος να σε βλέπει όπως εγώ











"θα διασχίσεις ένα πρωινό τον κόσμο
και θα 'ναι πιο όμορφα κι από ένα όνειρο."
δεν χρειάζονται λόγια
τα λόγια δεν υπάρχουν, είναι μόνο για μας
και μόνο εμείς υπάρχουμε. μόνο εμείς χρειαζόμαστε.

μου έδωσε ζωή, στο όνειρο.

"ένα ζεστό κύμα ξεχύθηκε στα κόκαλα, στις φλέβες, στην ψυχή τους, 
κάτι που δεν το είχαν γνωρίσει ποτέ ή το είχαν ξεχάσει ολότελα, 
αφού τίποτα δεν είναι τόσο εύθραυστο όσο η μνήμη της σάρκας."

με άφησες να ψάχνω
το άθροισμα από δυο μοναξιές
και πολλές απουσίες.

κάποιες φορές ξυπνάω δεκάξι χρονών και δεν μπορώ ή δεν ξέρω πως να επιστρέψω μέχρι να ξανακοιμηθώ. σιχαίνομαι τα πάντα γύρω μου. ό,τι βλέπω κι ό,τι αγγίζω. δεν έχω τίποτα παρά μόνο λέξεις. και τις σιχαίνομαι κι αυτές.

μην ψάχνεις νόημα πια.
όταν εγώ κουράστηκα, χάθηκαν όλα.