ισορροπία.

ήταν αλλιώς. κάπου ανάμεσα στη μουσική, τον καπνό και το αλκοόλ,

εμείς γελούσαμε. γελούσαμε δυνατά κι αληθινά. 

και υπήρχαμε μόνο εμείς, παντού και πουθενά. 

κι εκείνη γιατρεύτηκε, ας μην τελειώσει η νύχτα, φώναζε. 

φώναζε και γελούσε. γελούσε και χόρευε. ας μην τελειώσει η νύχτα.. 

ήταν όλα δικά μας, η πόλη ήταν δική μας κι ήταν τόσο όμορφη, όμορφη σαν εκείνη. 

μας φρόντιζαν σαν να μην είχαν κάτι πολυτιμότερο στα χέρια τους, ποτέ. 

εκείνη και'γω, εμείς κι εκείνοι, σαν τους θησαυρούς μου.. 

λατρέψαμε το μαζί και κανείς δεν έκλαψε. 

κανείς, μέχρι που βγήκε ο ήλιος κι εκείνη σαν να φοβήθηκε, σαν να μην πίστευε. 

σαν μικρό παιδάκι που ξέρει όλα τα μυστικά μου πια. 

δεν θα αφήσω να ξαναφοβηθεί,  ποτέ.

Από συνήθεια

Επιμένω να τους συγκρίνω όλους μαζί σου.
Ήταν ήσυχα και είχε ζέστη όταν είδα τα χείλη σου σε απόσταση αναπνοής από τα δικά μου.
κι όμως, ήμουν απόλυτα συγκεντρωμένη σ' εκείνον.

Διάβασα μια φράση που με σόκαρε χθες το απόγευμα.
"η μνήμη αναιρεί το χρόνο"
και γκρεμίστηκε ο κόσμος γύρω μου. 
ήταν αυτό που έψαχνα να σου πω, να σου δείξω, να μοιραστώ μαζί σου τόσο καιρό. 
και εμφανίστηκε μπροστά στα μάτια μου, 
ακριβώς τη στιγμή που τόσο έντονα πίστευα πως θα τα καταφέρω.
η μνήμη νικάει τα πάντα, το ένιωθα από παλιά. 
το χρόνο, τους ανθρώπους, την προσπάθεια, το μυαλό, την κίνηση, την ψυχή. 
κανείς δεν με πίστευε.


θέλω να δω ανθρώπους να καίγονται.

κάνε ότι θες, ζήσε όπως θες, πέθανε όπως θες

πάντα λέω ότι, είσαι ελεύθερος
αρκεί να το ξέρεις..


νόμιζα πως
κουράστηκα να γυρίζω μέσα στη νύχτα
κι ήθελα να σταματήσω
αλλά όταν κάθομουν μέσα φοβόμουν τα παλιά θαύματα.
κυρίως.

μην προσπαθήσεις καν.. δεν είναι τόπος φιλικός

για ΄σένα το μυαλό μου...

δεν ξέρω τι μου έλειπε και φερόμουν έτσι..
έπρεπε κάποιος να σε προστατέψει
από ΄μένα.

αρνητικά φωτογραφίας κοιτάω και είναι λέει άνθρωποι

Κι η μηχανή με το αρχαίο φιλμ.
Μη. Μη συνέχεια οι άνθρωποι.
μαύρα αρνητικά και 'μεις
ΚΑΜΕΝΟΙ ΗΛΙΟΙ. *

ακόμα και το αγαπημένο σου παιχνίδι 

έρχεται η στιγμή που το βαριέσαι. 

μεγαλώνεις. ακόμα και γι' αυτό, το μοναδικό.

κι αν δεν είχα εξαφανιστεί τόσο καιρό

ήταν που φοβόμουν τα όρια μου.

ναι ρε, θα γράψω ξανά

και ξανά και ξανά

μέχρι να τα βγάλω όλα από μέσα μου

μη κοιτάς που δεν ελέγχω το μυαλό μου

συμβαίνει καμιά φορά με υπαρκτά πράγματα.

αρχίζει πάντα για σένα, είναι αλήθεια

από συνήθεια όμως

και δεν μπορεί πια να τελειώσει.

εξαφάνισες τις λέξεις

την πιο κατάλληλη στιγμή

και τώρα μπορώ να νιώσω την αλλαγή

κάτω απ' το δέρμα μου.

γεύσεις/αισθήσεις/σκέψεις/χρώματα/σώματα

θα είναι δικά μου, να τα δίνω όπου θέλω.

*Κατερίνα Γώγου

είναι που έχω τόσο καιρό να σε αγγίξω.

  κοιτούσα τη θάλασσα
  που έχω μισήσει τόσες φορές
  όταν μου είπες να φύγουμε από δω
  και δεν σε πίστεψα.
*θα γεμίσω το δωμάτιο καπνό
  μέχρι να πνιγώ
  μέχρι να νιώσω ότι είσαι εδώ
  θα βουλιάζω στο κρεβάτι
  θα σηκώνω τα χέρια ν' αγγίξω το ταβάνι
  θα ανοίγω τα παράθυρα να μπει η νύχτα,
  η δική μου νύχτα
  να γεμίσει το σπίτι
  να με τυλίξει και να μου ψιθυρίσει στ' αυτί
  πως όλα τέλειωσαν.
  θα κάψω τα χέρια να μην πονάνε
  θα γίνω μια άλλη, θα ρθω να σε βρω
  να σου πω τον τρόπο να καταστρέψουμε 
  αυτήν την πόλη
  αυτή τη χώρα
  αυτούς τους ανθρώπους
  να μην πονέσεις ποτέ πια,
  να μη φοβάσαι.  



  θα τους φύγουμε, αγάπη μου..