όταν σε ξαναδώ θα γράψω κάτι καλό.

Τότε, φοβισμένος απ' τον ίδιο τον ερεθισμό σου, 

θα βογκήξεις εσύ, αλλά μην ανησυχείς. 

να 'χεις μόνο στο νου σου 

πως τίποτα που έχει να κάνει με τον πόθο 

δεν είναι χυδαίο. 

το κρασί και τα τσιγάρα είναι για να μοιράζονται

θα φιλήσεις
θα δαγκώσεις
θα προσπαθήσεις να πληγώσεις
να προκαλέσεις πόνο
πόνο που απελευθερώνει


γιατί με ξέρεις
γιατί σε ξέρω
γιατί μου τον θυμίζεις τόσο.

Γράμματα στον υπόνομο

Οι απελπισμένοι δε φοβούνται τα μεγάλα λόγια

έτσι θα 'ρθει ο καιρός που θ' ανοίξω το παράθυρο και θα χαιρετήσω τα χαμένα καράβια

"για ποιο ταξίδι ονειρευτό" όπως έλεγε νέος, σχεδόν παιδί, ένας φίλος μου ποιητής-

α, ζήσαμε μεγάλα χρόνια, όμως πράγματα ασήμαντα μας πέθαναν

κι αυτό το ωραίο όνειρο μας πήγε τόσο μακριά που δε ξαναβρήκαμε το δρόμο

με τα ρολόγια σταματημένα στη μοναδική ώρα: την ώρα που αργήσαμε

κι ο ταχυδρόμος που κουράστηκε κι έριξε όλα τα γράμματα στον υπόνομο,

ίσως εκεί να ήταν η απάντηση κι εγώ γιατί δε γυρίζω πίσω, ποιος με κρατάει σ' αυτήν την ηλικία

γράφοντας μακροσκελή ποιήματα σαν παρατεταμένα σινιάλα στην υστεροφημία 

κι αν φοβάμαι τη νύχτα δεν είναι οι τύψεις ή τα φαντάσματα αλλά αυτή η απειλητική ευωδιά των

 ρόδων που ερημώνει τα προάστια-

πρέπει να 'σαι προικισμένος για τη δυστυχία...

κι η εξήγηση θα 'ρθει κάποτε, όταν δε θα χρειάζεται πια καμιά εξήγηση.

δεν σου είπα ποτέ πως τώρα πια 
δεν αντέχω να μην είμαι για 'σένα
αυτό που είσαι εσύ για 'μένα.
δεν το αντέχω.
μέτρα αν θες τις ψυχές που διέλυσα για 'σένα.
ίσως, εκβίασα τις αισθήσεις, μα έτσι καθολικά παραδομένη μέσα σου,
ένιωθα σαν υπνωτισμένη, χαμένη στην ομίχλη.
ούτε οι αλήθειες μας δεν είναι όμοιες.
η δική μου στέκεται πάντα πίσω μου, βαριά κι ανείπωτη.
...
είδαν μια περίεργη λάμψη στα μάτια μου 
κι από τότε δεν μ' αφήνουν μόνη μου μέχρι να ξημερώσει.
βιαστικές και ανεξήγητες στιγμές, δεν καταλαβαίνω.
θέλω να ξαναβρώ μέσα στο σκοτάδι ό,τι έχω χάσει μέσα σε τόσο φως.
ούτε εσύ έρχεσαι.

όμως..δεν μπορώ να μιλάω για το τέλος μιας ιστορίας που δεν άρχισε ποτέ.
φοβάμαι
μήπως μια μέρα μου διηγηθούν τη ζωή μου και δεν την αναγνωρίσω.


τα σκίτσα μου ξοδεύτηκαν αλύπητα, πάνε..
και τώρα... υπάρχουν ακόμα μέρες που ξυπνάω εντελώς μέσα στο παρελθόν
το χέρι μου όμως πονάει, μόλις πιάσω μολύβι τρέμει και δεν προσπαθώ καν.




να με θυμάσαι, αλλιώς θα 'χω πεθάνει δυο φορές..

..isn't supposed to be this way

this crime of love holds you here

sting burn steal learn

don't turn your back on my heart