ό,τι κατέχουμε, αρχίζει σε λίγο να μας κατέχει *

Νομίζεις ξέρεις κάτι.. 
Τι κάνω όταν κοιμάσαι, ξέρεις;
Δεν έχω μάθει έτσι, δεν έχω συνηθίσει.. 
Μην σε νοιάζει όμως αυτό.
Σε λίγο καιρό θα κουράζομαι περισσότερο και θα κοιμάμαι τη νύχτα. 
Θα κοιμάμαι και τη μέρα. 
Και το ξημέρωμα ακόμα.
//Αυτό θέλω;// θα μπορούσα//





Τι φταίει. ποιος..
Τρομάζω όταν βρίσκω ξένους στο κρεβάτι μου. Μετά θυμάμαι.
//Τι σκατά.. νομίζω τρελαίνομαι//
θυμάμαι που πάντα έχτιζα κάστρα. και μετά απ' αυτό, πάντα μου έβαζα εμπόδια. και πριν απ' αυτό, ζωγράφιζα σπίτια με ένα παράθυρο. έβγαινε καπνός από την καμινάδα, μα το παράθυρο πάντα ήταν ένα.

μόλις ήρθες έσκισες με πάθος τα βλέφαρά μου. ήθελες να βλέπω τα πάντα, ήθελες να βλέπω όσο πιο ψηλά μπορώ.            και έφυγαν όλοι, και έχω μείνει μόνη να κοιτάζω..
και σκέφτομαι               πως για 'μένα, είσαι από εκείνους τους ανθρώπους μου με κάνουν να            
                                                           μιλάω για θάνατο.
                                      για τέλος που δεν σημαίνει αρχή. για ένα σκοτάδι όμορφο, 
                                                                                           ηδονικό.
                                          για έναν έρωτα που πάνω στη γη μελαγχολεί. 
                                      

       



*Σοπενάουερ

02.01.12 (Καλή Χρονιά σαν να λέμε)

μου άρεσε έτσι
χωρίς λόγια και χωρίς χρώματα
μόνο η ζέστη του κορμιού σου
η αίσθηση ότι σ' αγγίζω για πρώτη φορά
ξανά και ξανά
ο φόβος
ότι μπορεί και να είναι η τελευταία.

Will you take them out for me?

Πρόσωπα αφελή.
Μυαλά άρρωστα.
Αναμονή που πονάει.
Που σκοτώνει αργά.
Και 'γω να γίνομαι μια άλλη.
Να ειρωνεύομαι. 
Να αδιαφορώ.
Να αναλώνομαι.
Βρωμιά. 
Ακινησία.
Θέλω να φύγω.
Να ξεράσω.
Να ξύσω το δέρμα μου τόσο δυνατά
μέχρι να ματώσει.
Να βγάλω από μέσα μου ό,τι ξέρω.
Ό,τι θυμάμαι. 
Ό,τι έχω κάνει.
Να γίνω διάφανη, 
ελαφριά 
και να πετάξω.


Μαλακίες.

15.12.1970

Είναι με πυρετό
γιατί δεν είναι στο κρεβάτι του;

Περίμενε
συντροφιά με το θεό του.

Οι γηραιότεροι
έλεγαν:
δίνετε στάχυα
πολλά στάχυα
σ' όσους εθίζονται
στο σκότος.

αδύνατη η (συν)ύπαρξη

οι νύχτες μας ζεστές
παράξενες
το ξημέρωμα μου λείπεις ήδη
δε χορταίνω
πάνε αυτά
συνεχώς κάτι με τρώει.
είναι που χθες στα μάτια σου είδα τα δικά μου.
φοβήθηκα. και ο φόβος με τρομάζει.
κοίτα τα χέρια μου
κάποιος μου είπε πως αλλάζουν
και 'συ πως μεγάλωσα δεν λες;
δεν ήθελα, ούτε το ένα ούτε το άλλο.
ούτε να κρύβομαι ήθελα.
μόνο να θυμάμαι.
να είμαι ελεύθερη. 
για 'μένα. και για 'σένα.

να χωρέσω στο σώμα σου
να φορέσω το δέρμα σου
να αγγίζω ό,τι αγγίζεις
να είμαι κομμάτι σου αναπόσπαστο.



και 'γω πως θες να κοιμηθώ
με 'σένα σαν μωρό
στην αγκαλιά μου;