αδύνατη η (συν)ύπαρξη

οι νύχτες μας ζεστές
παράξενες
το ξημέρωμα μου λείπεις ήδη
δε χορταίνω
πάνε αυτά
συνεχώς κάτι με τρώει.
είναι που χθες στα μάτια σου είδα τα δικά μου.
φοβήθηκα. και ο φόβος με τρομάζει.
κοίτα τα χέρια μου
κάποιος μου είπε πως αλλάζουν
και 'συ πως μεγάλωσα δεν λες;
δεν ήθελα, ούτε το ένα ούτε το άλλο.
ούτε να κρύβομαι ήθελα.
μόνο να θυμάμαι.
να είμαι ελεύθερη. 
για 'μένα. και για 'σένα.

να χωρέσω στο σώμα σου
να φορέσω το δέρμα σου
να αγγίζω ό,τι αγγίζεις
να είμαι κομμάτι σου αναπόσπαστο.



και 'γω πως θες να κοιμηθώ
με 'σένα σαν μωρό
στην αγκαλιά μου;

Το ξέρω πως καθένας μονάχος πορεύεται στον έρωτα,

μονάχος στη δόξα και στο θάνατο.

Το ξέρω. Το δοκίμασα. Δεν ωφελεί.

Άφησέ με να 'ρθω μαζί σου.

Γιάννης Ρίτσος- Η Σονάτα Του Σεληνόφωτος

"Δώσε μου πνοή απ' την πνοή σου"

ήταν σαν τις νύχτες που με ψάχνω

με βρίσκω

με κοιτάω κατάματα

καταδικασμένη να ξενυχτάω πλάι σε ξένα σώματα

ιδρώνω και φοβάμαι

βγάζω τα ρούχα μου

ξαπλώνω στα κρύα πλακάκια

κλείνω τα μάτια

μουδιάζω και μεθάω.

με κουρδίζεις και με αποσυντονίζεις ταυτόχρονα.

με νικάς.

κάθε φορά

κάθε φορά που εγώ ξεχνάω.

και μετά θέλω τόσα να σου δείξω

μα πάνω απ' όλα θέλω να σε ζήσω

πέρα από τα όρια.

για 'μας.

να έρχεσαι αγάπη μου..

και 'γω θα ξαναζώ...

http://www.youtube.com/watch?v=j2XX369Zwu0

μαζί.

 συνέπειες.

( πάντα θα μπορώ - ποτέ δεν θα μπορέσω.

ίσως κάποτε να άλλαζαν οι όροι

σε μια άλλη ζωή

σε άλλους εαυτούς

τότε που δεν θα χρειαζόταν να πω τίποτα

και 'συ θα ήξερες

πως με κούρασε αυτό το παιχνίδι

και θέλω να αλλάξουμε.

εσένα; )

γιατί δεν με πιάνεις απ' το χέρι;

πες μου

εγώ τώρα πια βλέπω.

ποτέ η απουσία δεν ήταν τόσο έντονη.

δεν αξίζει τίποτα λιγότερο σε εκείνη τη νύχτα

από το να είναι η τελευταία μας.

σαν ξαφνικά 

εκείνοι οι άγνωστοι

να με ήξεραν όσο κανείς.

επιτέλους

μπορούσα να αφήσω το κεφάλι ελεύθερο

να πέσει πίσω άφοβα

στο στομάχι πεταλούδες

παντού ουρανός

και εσύ εκεί.

-----------

αναρωτιέμαι αν μπορείς να καταλάβεις πόσο ανούσια είναι όλα αυτά.

αυτή η γη, αυτή η θάλασσα. αυτοί οι άνθρωποι. 

αναλώνουμε τις ζωές μας και ποτέ δεν έρχεται η σωστή στιγμή.

αλλά δεν πειράζει.

μαζί σου

δεν φοβάμαι

τίποτα άλλο

εκτός από 

εμάς.