feel

feel

Πέμπτη 30 Δεκεμβρίου 2010

v for vendetta


-    Γεια σου, αγαπητή κυρία.. Δεν είναι μια υπέροχη βραδιά ? Συγνώμη για την ενόχληση. Ίσως ετοιμαζόσουν για καμιά βόλτα.. Ή απλώς απολάμβανες τη θέα.. Όπως και να χει, σκέφτηκα ότι ήρθε η ώρα να τα πούμε εμείς οι δύο. Ααχ, ξεχνάω  ότι δε μας έχουν συστήσει όπως θα έπρεπε. Εγώ δεν έχω όνομα. Μπορείς να με λες V. Γεια σας, κυρία Δικαιοσύνη..
-   Καλησπέρα, V.
-   Συστηθήκαμε λοιπόν.. Στην πραγματικότητα, ήμουν θαυμαστής σου για πολύ καιρό. Ω, ξέρω τι σκέφτεσαι.. ¨Το καημένο το αγόρι, είναι ξετρελαμένο μαζί μου. Ένα νεανικό ξεμυάλισμα.¨  Ζητώ συγνώμη, κυρία, αλλά δεν είναι έτσι.. Σε θαύμαζα για πολύ καιρό, αν και από μακριά. Όταν ήμουν παιδί, σε κοιτούσα επίμονα από τα χαμηλά. Έλεγα του πατέρα μου ¨Ποια είναι αυτή η κυρία?¨ και απαντούσε ¨Η κα Δικαιοσύνη¨ και έλεγα ¨Δεν είναι πολύ όμορφη?¨    Παρακαλώ, μη θεωρήσεις ότι ήταν απλά σωματικό.. Ξέρω πως δεν είσαι τέτοιο κορίτσι.. Σε αγαπούσα ως άνθρωπο, ως ιδανικό… Αυτό όμως ήταν καιρό πριν… Γιατί σήμερα φοβάμαι πως υπάρχει άλλη.
-   Τι? Ντροπή σου, V. Με πρόδωσες για μια πόρνη, ένα ματαιόδοξο και στρυφνό γύναιο με βαμμένα χείλη και πονηρό χαμόγελο?
-   Εγώ, κυρία? Διαφωνώ! Γιατί ήταν η δική σου απιστία που με έσπρωξε στην αγκαλιά της!
Α-χα! Σε αιφνιδίασε αυτό, σωστά? Σκέφτηκες ότι δε γνώριζα το παραστράτημά σου, όμως εγώ ξέρω τα πάντα! Ειλικρινά, δεν ήταν για μένα έκπληξη όταν το έμαθα. Πάντα σου άρεσαν οι άντρες με στολή.
-   Στολή? Μα δεν έχω ιδέα τι εννοείς.. Δεν υπήρξε άλλος, V, ήσουν ο μόνος…
-   Ψεύτρα! Τσούλα! Πόρνη! Αρνείσαι πως σε κάνει ό, τι θέλει με τα περιβραχίονα και τις μπότες του?
Τι τρέχει? Κατάπιες τη γλώσσα σου? Το περίμενα. Μάλιστα. Τώρα πια ξεσκεπάστηκες. Δεν είσαι πλέον η Δικαιοσύνη Μου.. Είσαι η δική του Δικαιοσύνη.. Πλάγιασες με άλλον. Κι εγώ σου ανταπέδωσα στα ίσα.  Κλαις! Ξεροκαταπίνεις! Ρωτάς ¨Ποια είναι V, πως τη λένε?¨ Τη λένε ΑΝΑΡΧΙΑ! Και μου έμαθε περισσότερα ως ερωμένη από όσα εσύ! Αυτή μου έμαθε ότι η Δικαιοσύνη δεν έχει νόημα χωρίς την ελευθερία. Είναι έντιμη. Δε δίνει υποσχέσεις, άρα δεν αθετεί καμία. Αντίθετα με σένα, εταίρα. Αναρωτιόμουν γιατί ποτέ δε με κοιτούσες στα μάτια.. Τώρα ξέρω.
Αντίο, λοιπόν, αγαπητή κυρία. Ο χωρισμός μας με θλίβει ακόμη και τώρα, που δεν είσαι πλέον η γυναίκα που αγάπησα..


Οι φλόγες της ελευθερίας.Πόσο όμορφες!Πόσο δίκαιες.Ω, αγαπημένη αναρχία. Ω, κάλλος ποτέ ως τώρα δεν σε είχα γνωρίσει..


Παρασκευή 24 Δεκεμβρίου 2010

Είναι μέρες
που δυσκολεύομαι να κοιμηθώ
κι άλλες
που αρνούμαι να ξυπνήσω

Το σώμα πονάει
Η ψυχή ματώνει                                                                                
Εγώ είμαι εδώ
μα εσύ δεν με βλέπεις

μέτρα τα χιλιόμετρα 
και πες μου,
αξίζει;

Σάββατο 18 Δεκεμβρίου 2010

Η παρουσία- Μαρία Νεφέλη

Τίποτα δεν κατάλαβε. Όλη την ώρα μου 'λεγε "θυμάσαι;". Τι να θυμηθώ.
Μονάχα τα όνειρα θυμάμαι γιατί τα βλέπω νύχτα. 
Όμως τη μέρα αισθάνομαι άσχημα -πως να το πω: απροετοίμαστη. 
Βρέθηκα μέσα στη ζωή τόσο άξαφνα -κει που δεν το περίμενα καθόλου. 
Έλεγα "μπα θα συνηθίσω". Κι όλα γύρω μου έτρεχαν -ώσπου βάλθηκα και εγώ να τρέχω σαν τρελή. Αλλά φαίνεται, το παράκανα. Επειδή -δεν ξέρω- κάτι παράξενο έγινε στο τέλος.
Πρώτα έβλεπα τον νεκρό κι ύστερα γινόταν ο φόνος. 
Πρώτα ερχόταν το αίμα κι ύστερα ο χτύπος κι η κραυγή. 
Και τώρα όταν ακούω να βρέχει δεν ξέρω τι με περιμένει...


Παρασκευή 17 Δεκεμβρίου 2010

όπως ξέρω καλά

Όπως ξέρω καλά
Οι αμαρτωλοί πηγαίνουν στην κόλαση
Διασχίζοντας τον ουρανό.
Τους μεταφέρουν με αμάξια διάφανα
Και τους λένε: Ετούτος από κάτω σας είναι ο ουρανός.
Ξέρω ότι το λένε αυτό
Γιατί σκέφτομαι
Πως ειδικά ανάμεσα σ' αυτούς
Θα υπάρχουν πολλοί που δε θα τον γνωρίσουν.
Γιατί αυτοί ειδικά
Πίστευαν πως είναι πιο λαμπερός.

Πέμπτη 16 Δεκεμβρίου 2010

ζούμε σε έναν κόσμο-τοπίο κατακλυσμού
όχι γιατί βουλιάζουν γύρω τα πάντα,
αλλά γιατί τα πάντα γίνονται ρευστά..

                                                                                              Αγγ. Τερζάκης