Εν αρχή ην το χάος

ρε πούστη μου 
κουράστηκα να γαβγίζω στις νύχτες και στους ξένους για 'σένα. 
σε 'σένα ράβω τα μάτια και το στόμα από συνήθεια 
καταλαβαίνεις;
αν καταλαβαίνεις τι το κοιτάς;
κάνε κάτι επιτέλους, κάνε κάτι με τα χέρια σου.

αν το βρίσκεις άδικο όλο αυτό και λυπάσαι για λογαριασμό της
στρίψ' της το λαρύγγι,  κάν' την να ησυχάσει.

αν το βρίσκεις δίκαιο, 
άφησέ την να σε γδάρει καθώς θα εκρήγνυται το μέσα της
και τα χρώματά της γίνουν ένα με το αίμα σου.

Εν τέλει,

οι άνθρωποι κρίνουν τις πράξεις 

και ξεχνούν τις προθέσεις 

και τις αιτίες 

που βρίσκονται 

πίσω απ' αυτές.

I guess I'll never learn

σε μέρες ζεστές 
κι ανυπόφορες
μεθούσαμε 
και τραγουδούσαμε 
και κάναμε έρωτα
όχι σαν παιδιά
μα σαν μεγάλοι 

πίνεις τον καφέ σου σκέτο
το φαγητό το θέλεις αλμυρό 

 και το νερό παγωμένο

αυτά ξέρω κι αδιαφορώ για τα υπόλοιπα

“You met me at a very strange time in my life”

oh boy

σε είδα στον πιο ήρεμο ύπνο μου

(και τα θυμήθηκα, χωρίς λόγο)

Ήταν έρωτας που έτρεχε με 6.000 στροφές το λεπτό

παραλύοντας κάθε μόριό μου

σαν ολική αναισθησία.

Απογειωνόμουν και συντριβόμουν

ξανά και ξανά

η παράνοια συμβάδιζε με το ρυθμό που εμφανιζόσουν και χανόσουν πάλι.

ήξερες πως είναι η μουσική σου που καταπραΰνει το θηρίο. 

εγώ ήξερα μόνο να αφήνω τα πράγματα να κυλάνε. 

Έδινες καλά σόου, πιστεύεις όσα λες 

για το διάστημα που τα λες

έχεις ψυχή χαμαιλέοντα.

Εγώ

---

αντιγράφω όλα σου τα λάθη

κάθε μέρα.

δεν ήμουν έτσι 

και δεν μπορώ να προσδιορίσω την χρονική στιγμή

-ή έστω την περίοδο- που άλλαξα.

πάντα τρέχαμε σε διαφορετική τροχιά

κι όταν πάλευα να σε φτάσω 

ήταν σαν να προσπαθούσα να φτάσω στο φεγγάρι μ' ένα φολκσβάγκεν.

Πολιορκημένος Χρόνος

Νομίζαμε πως γνωριζόμαστε καλά.
Μα όταν τα κουρασμένα ρούχα μας αρχίσανε να πέφτουν
χωρίς προσχήματα ούτε ανταλλάξιμη  παραφορά
και 'μείναν τα κορμιά μας απροσποίητα
φάνηκε καθαρά πόσο μακρύς ήταν ο δρόμος
πόσο ήταν ο χρόνος μας πολιορκημένος, κι εμείς
δυο άνθρωποι συνηθισμένοι, περίπου απροσπέλαστοι.

road trip

feels like home. happy enough :)