η περιπέτεια

Και θα μπορούσε κάποτε να γραφτεί η συγκλονιστική περιπέτεια μιας γυναίκας που της έπεσε η βελόνα στο πάτωμα, εκείνη γονατίζει κι αρχίζει να ψάχνει, εκεί συναντάει την παλιά της ζωή: χαμένα όνειρα, σφάλματα, νεκροί, μα η βελόνα πρέπει να βρεθεί, το φόρεμα να παραδοθεί, ο Χριστός να σταυρωθεί κι η γυναίκα ψάχνει, ψάχνει ώσπου ξαναβρίσκει τη βελόνα - σηκώνεται τότε, κάθεται στην καρέκλα εξαντλημένη και συνεχίζει να ράβει, ενώ κλαίει σιγανά γιατί κατάλαβε άξαφνα



πως γυρισμός δεν υπάρχει...

If I needed you, would you come to me?

And if you needed me, I would come to you

I would swim the seas to ease your pain

//Αυτή η γη κι ο ουρανός
μου τάξανε δεκάδες καλοκαίρια
τους πίστεψα και γύρισα
τον κόσμο όλο ψάχνοντας για 'σένα.

Ο άνεμος χρωματιστός
φυσούσε προς τα λόγια που μου είπες.
Στο μαύρο φως, το κρύο φως
της νύχτας που δε γνώρισες ποτέ σου.//

Χρόνια Πολλά

...επειδή ξημερώνει
                       άκουσε με...




φεύγουν οι μέρες, τόσο γρήγορα και το μυαλό αντιδρά.
η αγαπημένη κλαίει... γιατί τόση σιωπή;
ας μην απολογηθούμε απόψε, δεν υπάρχει χρόνος
δεν θα γραφτούν βιβλία για 'μας, ποτέ. ούτε τραγούδια
και κανείς δεν θα αφηγηθεί την ιστορία μας
ούτε θα ακούσει... γιατί τόση αδυναμία;    


η νύχτα πεθαίνει, ξεγριστράει και το σώμα απλουστεύει
τα μάτια μικραίνουν
εύχομαι να μην ήξερα... γιατί αγωνιούμε;
σκεφτικοί σκίσαμε τα σπλάχνα μας σε τούτο το κακό
και τίποτα δεν μάθαμε. δεν ακούσαμε τις φωνές
ο θόρυβος της μηχανής ήταν πολύς,
όπως ο έρωτας μας.

κάθε φορά σε ερωτεύομαι

αναιτιολόγητα, χαμογελώντας

όλα αλλάζουν

το σπίτι είναι σπίτι

η θάλασσα θάλασσα

κι εμείς παιδιά

...

τα υπόλοιπα είναι τεχνητή αναπνοή

ίδιο χρώμα

ο μυστικός κωδικός είναι απλός
λίγη απάτη μόνο
μα εσύ δεν είσαι τέτοιος τύπος.
Θέλησες να λύσεις τη γλώσσα μου
χωρίς να ξέρεις
είπες πως το χτύπημα δεν ήταν δικό σου
κι όμως, εγώ θυμάμαι
περίμενα τη συνάντηση
κάθε μέρα, κάθε λεπτό
λες και θα λύτρωνε τις αλυσίδες
των χιλιάδων ανθρώπων μου.
Νόμιζα
πως θα σε μάθω παίζοντας
πως μόνο έτσι
ο πύργος μας ήταν ασφαλής.
Δεν μέτρησα τα βήματα μου
δεν κοίταξα το δρόμο
μόνο άπλωνα το πρόσωπό μου στον ήλιο
και γελούσα.
Χάθηκα κάπου στην πορεία.







δεν φτάνει αυτή η ζωή
γι αυτό που νιώθω.
είναι λίγη.
μην προσπαθείς.

Μαζί δεν χωράμε σ' αυτό το κόσμο.

πώς μας ξεγέλασε και τους δύο η ζωή

- μην τρομάξεις αν δεν σ' αναγνωρίσω αμέσως.

- δεν θα τρομάξω. ούτε εγώ αναγνωρίζω τον εαυτό μου.

ένιωσα την ανάγκη να ξαναβρώ τις λέξεις που αγαπούσα, να τις αγαπήσω από την αρχή.

να σκοτεινιάσω λίγο τα πράγματα, να νιώσω τα χέρια, να ξυπνήσω και να είσαι δίπλα μου.

βλέπεις

έτσι είναι τα νιάτα, αγάπη μου.

βάζουν δικά τους όρια χωρίς να ρωτάνε αν το σώμα αντέχει. και το σώμα πάντα αντέχει. κι έτσι διασχίσαμε την άβυσσο που χωρίζει τον άνθρωπο απ'το όνειρό του και τώρα δεν μπορούμε πια να γυρίσουμε πίσω. το όνειρο μας πήγε τόσο μακριά που δεν ξαναβρήκαμε το δρόμο. ζήσαμε όμορφα, με φωτιά και  τραγούδι. οι σκέψεις μου κυριαρχούσαν μέσα μου κι εσύ τους έδινες φωνή.

αλλάζαμε μαζί με τις εποχές. τα καλοκαίρια ο ήλιος μας ζέσταινε πολύ αλλά είχαμε γέλια και χρώματα. τους χειμώνες σ' έχανα μα σ' αγαπούσα πιο πολύ.

μόνο οι αναμνήσεις μένουν μαζί μας όσο αντέξουν,

αιχμάλωτοι στο παρελθόν θα είμαστε όσο ζούμε

κι εγώ όλο θα ξεχνάω το παρόν.

εσύ θα ονειρεύεσαι το μυστήριό μας που δεν μπορείς να μοιραστείς

θα κλαις, μεθυσμένος από το χθες κι εγώ θα φιλάω τα μικρά σου δάκρυα και θα σου λέω

"φαντάσου με, ψυχή μου. δεν θα υπάρξω αν δεν με φανταστείς.."