Ελίζες

Σε σκέφτομαι να γελάς, να βγάζεις λουλούδια από τα χέρια, να τα προσφέρεις
να εμφανίζεις σκιουράκια από τα μανίκια και ουράνια τόξα πίσω σου.


Παραξενεύτηκα που έβαλες χρώματα στον τοίχο
έβαλες και στολίδια και χαμόγελα
και 'γω τα κοιτάζω κάθε πρωί προσπαθώντας να αποφασίσω αν ταιριάζουν εδώ μέσα
Κανείς δεν τόλμησε να αλλάξει το χρώμα που κρατούσε. Μόνο εσύ
νομίζω το έκανες επίτηδες, ευτυχώς που το έκανες
ξέρεις, το βλέπω και νιώθω διαφορετικά...
περίεργα διαφορετικά, σαν όμορφα..
σαν να χαζεύουμε ισπανικές ταινίες =)

It hurts to face it

ζει μέσα μου κάτι που κρατάει τα μάτια ανοιχτά και την ψυχή σβησμένη
κουράστηκα να ψάχνω τα λόγια
όταν δεν υπάρχει τίποτα, δεν υπάρχει και τίποτα να δικαιολογήσεις
απλή λογική, δεν ξέρω γιατί  μας διαφεύγει
σκέφτομαι αυτό που κάποτε πίστευα τόσο δυνατά
τελικά δεν είμαστε το ίδιο τυχεροί
βλέπω πώς το κόκκινο αλλάζει τόνους καθώς κυλά
και πώς το μαύρο μένει το ίδιο
ναι, δεν είμαστε το ίδιο τυχεροί

δεν υποθέτω τίποτα πια,
θα παρακολουθώ πάντα από απόσταση, να ξέρεις

να περισώσω τη μνήμη του παρελθόντος και να επιζήσω μες τον ίδιο μου τον τρόμο*

σκέφτομαι πως ίσως είναι το μαύρο που δεν με αφήνει να ανασάνω.
κι αν είναι όμως, τι?
όταν συμβαίνει με φοβίζει και σαν κακομαθημένο προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου πως το μίσος προέρχεται από την αγάπη.
έπειτα είναι και η νύχτα. ο αέρας κοπανάει τα πάντα και ακούω τόσο δυνατά τους χτύπους της καρδιάς μου που νομίζω ότι γίνεται πάλι σεισμός. τα μάτια τόσο ανοιχτά που πονάνε και ξεραίνονται. 
νομίζω άκουσα το βουβό κορίτσι του βιβλίου


σ' έναν κόσμο με τρομαχτικές ιστορίες, με ήρεμες ησυχίες, όπου ο χρόνος δεν σημειωνόταν με ρολόγια ούτε με ημερολόγια και όπου τα αντικείμενα είχαν τη δική τους ζωή, τα φαντάσματα κάθονταν στο τραπέζι και μιλούσαν με τους ανθρώπους, το παρελθόν και το μέλλον ήταν μέρος του ίδιου πράγματος και η πραγματικότητα του παρόντος ήταν ένα καλειδοσκόπιο από ανακατεμένους καθρέφτες, όπου οτιδήποτε μπορούσε να συμβεί.*




*απόσπασμα από το βιβλίο Το σπίτι των πνευμάτων

Σατανική Σύμπτωση

Η ανυπομονησία

η καμία απολύτως βιασύνη

ο τρόπος του λέγειν

ο τρόπος του σιωπάν

η επιμονή

η εύσχημη υποχωρητικότητα

το ζωηρό ενδιαφέρον

το ράθυμο ενδιαφέρον

το αμέσως

το κόμπιασμα

το εξαρτάται απ' τον καιρό

το ασχέτως καιρού

το πολύ επιθυμητό

το αξεκαθάριστα επιθυμητό

και το κατ' ανάγκην

έχουν τον ίδιο ακριβώς κωδικό:

αλήθεια πότε θα σε δω;

Δεν είναι περίεργο;

Βαθύ Μπλε

είναι κάτι μήνες 

που φιλοξενώ τον τρόμο

και έχω ανάγκη να με βλέπεις

σαν μωρό παιδί

και φοβάμαι να στα πω

και είναι τόσα

----

ποτέ δεν κατάλαβε

μα δεν την ένοιαζε να καταλάβει

μονάχα το σώμα την ένοιαζε

είχε το σώμα

είχε τη μυρωδιά

έψαξε την ψυχή

έψαξε

όπως ένα παιδί

ψάχνει απεγνωσμένα τη μάνα του

μέσα στους αγνώστους.

μέσα στις φωνές, σκέφτηκε

κάπου στο βαθύ μπλε

θα ήθελα να με αγαπάς με χίλιους τρόπους

θα ήθελα να ήταν σωστό από την αρχή.

να είμαι ήρεμη -μα ξέρεις τι με πιάνει; κάτι με πονάει στο στομάχι, μάλλον όχι, όχι πόνος, κάτι με σφίγγει, ναι, ένα σφίξιμο. δεν ξέρω. δεν είχα πρόβλημα να το βλέπει ο ήλιος πάντως. κάθε άλλο. απλώς μετά ήταν τόσο λάθος που ήθελα να το θάψω. και όχι, δεν φταις (μόνο) εσύ.