απόρριψη της εικόνας

Η υποκειμενική βίωση της πραγματικότητας

Είναι η πηγή κάθε πλάνης, σύγκρουσης και δυστυχίας.

Κάθε άνθρωπος έχει πλάσει μια εικόνα για τον εαυτό του

Και μέσα από αυτή την εικόνα

Προσπαθεί να δει την πραγματικότητα

Τη βλέπει όμως;

Πίσω  από μια τόσο πυκνή και βαριά κουρτίνα

Που χρόνια υφαίνεις με ιδέες, γνώμες, ιδανικά

Και προτιμήσεις

Τι μπορείς αλήθεια να δεις

Πέρα από αυτό που εσύ ο ίδιος έχεις υφάνει;

Αν δεν πεθάνει το ιδανικό

Πώς μπορεί να υπάρξει το πραγματικό;

Τράβηξε οριστικά τις κουρτίνες

Με δύναμη ώσπου να σκιστούν.

Τώρα μπορείς άνετα να κοιτάξεις

Ελεύθερος από την αιχμαλωσία των ιδεών

Και το φορτίο της προκατάληψης.

-Μ.Κ-

just that

εμένα οι φίλοι μου

Κάνουν ό,τι λάχει
Όλο ταξιδεύουν οι φίλοι μου
Γιατί δεν τους αφήσατε σπιθαμή για σπιθαμή
Οι φίλοι μου ζωγραφίζουν με μαύρο χρώμα
Γιατί τους ρημάξατε το κόκκινο
Γράφουν σε συνθηματική γλώσσα
Γιατί η δική σας μόνο για γλύψιμο κάνει
Οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά
Και σύρματα
Στο λαιμό σας
Στα χέρια σας
Οι φίλοι μου...

Αυτός εκεί

ο συγκεκριμένος άνθρωπος

είχε μια συγκεκριμένη ζωή

με συγκεκριμένες πράξεις.

Γι' αυτό και

η συγκεκριμένη κοινωνία

για το συγκεκριμένο σκοπό

τον καταδίκασε

σ' έναν αόριστο θάνατο.

persepolis

 'Ηθελα να γίνω η δικαιοσύνη, η αγάπη και η οργή του θεού, όλα σε ένα.

--Αύριο θα γίνει διαδήλωση

--Μαμά, μπαμπά! Θέλω να έρθω και γω μαζί σας αύριο!

--Πού?

--Να διαδηλώσω στο δρόμο!

--Είναι πολύ επικίνδυνο.Πυροβολούν ανθρώπους!

--Μα για να πετύχει μια επανάσταση πρέπει να την υποστηρίξει όλος ο λαός.

--Μπορείς να πάρεις μέρος αργότερα.                    --Ναι!Καλά!Όταν θα χει τελειώσει.Σας  παρακαλώ.

--Στο κρεβάτι σου αμέσως τώρα.

--Μα..

Κάθε βράδυ συζητούσα επί μακρόν με το θεό.

--Θεέ!Μα που είσαι επιτέλους?

Εκείνη, όμως, τη νύχτα δεν ήρθε...

--Εσύ, σταμάτα!

Ήταν το γυναικείο τμήμα των φρουρών της επανάστασης.Η δουλειά τους ήταν να μας επαναφέρουν στον ίσιο δρόμο.

--Γιατί φοράς παπούτσια πανκ?Δε ντρέπεσαι να φοράς τόσο στενό τζιν? Φόρα σωστά τη μαντίλα σου, πουτανάκι!

          

--Από τότε που επικράτησε η ισλαμική επανάσταση, δεν έχουμε πια πολιτικούς κρατούμενους!

--Κυρία!Πώς τολμάτε να μας λέτε τέτοια ψέματα?

--Σατράπι!ΑΠΟΒΑΛΛΕΣΑΙ!

--Σήμερα πήγα και βρήκα τη διευθύντρια.Με διαβεβαίωσε ότι δεν σου έκανε αναφορά αυτή τη φορά, αλλά λαμβάνοντας υπ'όψιν το χαρακτήρα σου, σκεφτήκαμε ότι θα ήταν καλύτερα να έφευγες από τη χώρα.

--Τι?

                        ...

--Μην ξεχάσεις ποτέ ποια είσαι!

--Όχι, δεν θα το ξεχάσω ποτέ...

Καμιά κραυγή στον κόσμο δεν μπορούσε να απαλύνει τον πόνο και την οργή μου.